کتاب هنر تئاتر اثر عبدالحسین نوشین، انتشارات بهزاد

هنر تئاتر به‌عنوان یکی از جامع‌ترین و چندرشته‌ای‌ترین هنرها شناخته می‌شود. این هنر حاصل ترکیب و هم‌نشینی هنرهای گوناگون همچون ادبیات، نقاشی، موسیقی، هنرهای پلاستیک و معماری است. در کنار این موارد، دو فن مهم دیگر نیز به کمال بخشیدن تئاتر کمک می‌کنند: فن روشنایی و فن ماشین‌سازی. تئاتر بدون این عناصر کامل نمی‌شود، چرا که وظیفه آن‌ها ایجاد فضای بصری، حرکتی و نمایشی مناسب برای بازیگران است. نقش اصلی اکتور در تئاتر بر سه رکن بنیادین استوار است: سخن، حالت و جنبش. سخن و حالت به‌عنوان بخش نخست شخصیت‌پردازی و ایفای نقش در صحنه بررسی می‌شوند و جنبش، به‌عنوان بخش دوم، ابعاد جسمانی و فیزیکی بازیگر را آشکار می‌سازد. همچنین مفهوم میزانسن، که اهمیت بسیاری در کارگردانی و اجرا دارد، در جایگاه ویژه‌ای قرار می‌گیرد و باید همواره مورد توجه قرار گیرد. زنده‌یاد عبدالحسین نوشین، هنرمند نامدار و تأثیرگذار تئاتر ایران، در اواخر سال ۱۲۸۵ شمسی به دنیا آمد. او تنها شش‌ماهه بود که پدرش، ملقب به «سلطان‌الذاکرین»، به دلیل بیماری درگذشت. یک ماه پس از آن نیز مادرش بر اثر ابتلا به وبا از دنیا رفت و عبدالحسین خردسال از والدین خود جدا شد. او دوران کودکی را در خانه دایی‌اش سپری کرد. پس از پایان تحصیلات ابتدایی در سال ۱۲۹۸، همراه با دایی خود به مشهد رفت و در نوجوانی به‌عنوان داوطلب به گروه مبارزانی که با کلنل محمدتقی‌خان پسیان همکاری داشتند پیوست. در سال ۱۳۰۱ به تهران آمد و وارد دبیرستان نظام شد، اما به دلیل مشکلاتی ناچار به کناره‌گیری از آنجا گردید. سپس تحصیلات متوسطه خود را در «دارالمعلمین» ادامه داد؛ مرکزی که تمامی دبیران آن فرانسوی بودند. او سرانجام در سال ۱۳۰۷ موفق به دریافت دیپلم متوسطه شد. با وجود تنگناها و دشواری‌های زندگی، عبدالحسین نوشین همواره شخصیتی شاداب، خوش‌زبان و دوست‌داشتنی داشت. شوخ‌طبعی، بازی‌ها و نمایش‌های او موجب می‌شد همه همسالانش را سرگرم و شادمان کند. همین ویژگی‌های فردی، در کنار استعداد و پشتکار، او را به یکی از چهره‌های برجسته تئاتر ایران بدل ساخت.