کتاب پشت چراغ‌قرمز و با نوای ویلن اثر ساموئل گوسیان، ترجمه آندرانیک خچومیان، انتشارات نیماژ

شاعر، نویسنده و نمایشنامه‌نویس ارمنی متولد ایروان است. او از گروه روزنامه‌نگاری دانشکده ادبیات دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد و پس از همکاری با نشریه‌های گوناگون، سال‌های طولانی مسئولیت دبیری بخش شعر و داستان نشریه «ادبی» را برعهده داشت. در سال ۱۳۵۵ (۱۹۷۶ میلادی) به عضویت انجمن نویسندگان اتحاد جماهیر شوروی درآمد. گوسیان علاوه بر نمایشنامه‌نویسی، چند مجموعه شعر نیز منتشر کرده که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به «رنگ‌ها» (۱۹۷۶)، «به سوی آشیانه سرود» (۱۹۸۱) و «پرنده سحر» (۱۹۸۴) اشاره کرد. همچنین از میان داستان‌هایی که ویژه کودکان نوشته است، مجموعه «زردآلو هسته‌خورده است» در سال ۱۳۶۸ (۱۹۸۹ میلادی) موفق به دریافت جایزه ادبی استپان زوریان شد. آثار او نه‌تنها در جمهوری‌های اتحاد شوروی سابق، بلکه در خارج از مرزهای آن نیز بازتاب گسترده‌ای داشت و به زبان‌های فرانسه و انگلیسی ترجمه شد. گوسیان را می‌توان یکی از برجسته‌ترین نمایشنامه‌نویسان معاصر ارمنستان دانست. نمایشنامه‌های او به زبان‌های مختلف ترجمه شده و در کشورهای گوناگون روی صحنه رفته‌اند و مخاطبان زیادی یافته‌اند. بخشی از نمایشنامه‌های او چنین گفت‌وگویی را روایت می‌کند: – اگر راست می‌گویند که زندگی در نور است، چرا اشباح از نور می‌گریزند؟ – تو به سمت نور پریدی؛ مگر پروانه‌ای؟ یا تنها وانمود می‌کنی که پروانه‌ای؟ – آنچه مهم است درون من است و درونم پر از پروانه است. وقتی در تاریکی‌ام، شبح هستم و در روشنایی شاعر. حیف که فسفر پوستم کم شده... شگفت‌انگیز است وقتی که پوستت در نور، روشن می‌شود. – حالا چه هستی؟ شکارچی؟ پروانه؟ شاعر یا شبح؟ – من شکارچی‌ام... شبح شکارچی، شاعر شکارچی و پروانه‌ای شکارچی.