کتاب جیجک علیشاه اثر ذبیح بهروز، انتشارات فرهنگ جاوید

در این کتاب، قوۀ فکر، نیروی قلم و حس آزادی‌خواهی در کنار یکدیگر به میدان آمده و هر کدام به زیباترین شکل جلوه‌گری کرده‌اند. از نظر ادبی، این اثر نسبت به بسیاری از نوشته‌هایی که تاکنون در این حوزه پدید آمده، مانند کمدی‌های فتحعلی آخوندزاده و نمایش‌نامه‌های ملکم‌خان، برتری آشکاری دارد. ما این کتاب را هم‌ردیف با «سرگذشت حاجی‌بابای اصفهانی» و «یکی بود و یکی نبود» اثر سید محمدعلی جمالزاده می‌دانیم. همان‌گونه که آن دو کتاب ارزشمند از شاخص‌ترین آثار منثور زبان فارسی به شمار می‌آیند و با سبکی شیوا، پرکشش و آمیخته با اصطلاحات و مثل‌های رایج هر طبقه از مردم، حقیقت زندگی اجتماعی و سیمای اخلاقی جامعه را بازتاب داده‌اند، این نمایش‌نامه نیز در بازنمایی اوضاع دربار ایران در روزگار پیشین، به‌ویژه دورۀ قاجار، و در عین حال در ترسیم حالات و اخلاق طبقات مختلف مردم، به‌مراتب تأثیرگذارتر و دلنشین‌تر ظاهر شده و با نثری نافذ، تصویری شگفت و اعجاب‌انگیز پدید آورده است.