کتاب شکرگزاری اثر مایکلین ماندی، ترجمه برزو سریزدی، انتشارات صابرین

از کودکی آموخته‌ایم که به‌کاربردن واژه‌های «لطفاً» و «متشکرم» نشانه ادب و احترام است و می‌دانیم این رفتار شایسته را باید به فرزندانمان نیز منتقل کنیم. اما نمی‌خواهیم این واژه‌ها تنها جمله‌هایی بی‌روح باشند که بر زبان جاری می‌شوند، بدون آن‌که احساسی واقعی در پس آن‌ها نهفته باشد. هنگامی که به کودکان خود یاد می‌دهیم قدر داشته‌هایشان را بدانند، در حقیقت فرصتی ایجاد می‌کنیم تا از طریق قدردانی و تشکر کردن، دیگران را نیز خوشحال کنند. ما به عنوان والدین همواره در تلاشیم چیزهایی به فرزندمان بدهیم که تصور می‌کنیم او را شاد می‌سازند. بااین‌حال، همین سخاوتمندی گاهی نتیجه معکوس دارد و باعث می‌شود کودکمان توقع بیشتری پیدا کند و نتواند از داشته‌های پیشین خود لذت ببرد. این مشکل معمولاً در تولدها آشکار می‌شود؛ جایی که اگر هدیه‌ای مطابق میلشان نگیرند، کل روزشان را تلخ و تیره می‌کنند. درست در همین لحظات است که اهمیت آموزش شکرگزاری برایمان روشن‌تر می‌شود. فرزند ما باید بیاموزد که نه‌تنها احساس قدردانی در دل داشته باشد، بلکه آن را با واژه‌ای ساده مانند «متشکرم» نیز نشان دهد. همه ما تجربه کرده‌ایم که وقتی کسی از ما تشکر می‌کند، چه حس مثبتی پیدا می‌کنیم و خوشحال می‌شویم که زحمات و توجه‌مان دیده شده است. قدردانی هم به ما انرژی می‌دهد و هم دیگران را شاد می‌کند؛ و شکی نیست که ما هم شادی فرزندمان را از دل می‌خواهیم. همان‌طور که دیوید اشتایندل رست می‌گوید: شادمانی نتیجه شکرگزاری نیست، بلکه این شکرگزاری است که به شادی می‌انجامد. بنابراین وقتی به کودک کمک می‌کنیم برای آنچه دارد قدردان باشد، در واقع به او می‌آموزیم چگونه شاد زندگی کند. در کنار آن، یاد می‌گیرد حتی روزهای دشوار و ناخوشایند را نیز با آرامش و رضایت بیشتری پشت سر بگذارد.