کتاب ماده تاریک و دایناسورها اثر لیزا رندال، ترجمه یاشار مجتهدزاده، انتشارات سبزان

ماده تاریک و دایناسورها، دو واژه‌ای هستند که کمتر پیش می‌آید در کنار هم دیده شوند؛ مگر در بازی‌های تخیلی یا در فیلم‌های مشهور کارگردانی چون اسپیلبرگ. با این حال، پیوند این دو اصطلاح می‌تواند ذهن را به دنیایی ناشناخته و هیجان‌انگیز ببرد. ماده تاریک بخشی اسرارآمیز از جهان است؛ ماده‌ای پنهان که بر اساس شواهد اخترفیزیکی، همچون ماده معمولی از طریق نیروی گرانش شناسایی می‌شود. تفاوت اصلی اینجاست که ماده تاریک نه نور را جذب می‌کند و نه آن را بازتاب یا منتشر می‌سازد. درست به همین دلیل، مشاهده مستقیم آن برای دانشمندان ممکن نیست و تنها اثرات گرانشی آن بر کهکشان‌ها و ساختار کیهانی آشکار می‌شود. این موضوع باعث شده ماده تاریک به یکی از مهم‌ترین مفاهیم کیهان‌شناسی و نجوم تبدیل گردد؛ مفهومی که همواره کنجکاوی پژوهشگران و علاقه‌مندان به دنیای ناشناخته‌های فضا را برمی‌انگیزد. از سوی دیگر، قرار گرفتن آن در کنار واژه دایناسورها، ذهن را به سمت پرسش‌های شگفت‌انگیزی سوق می‌دهد: آیا میان رازهای کیهانی و تاریخ زمین ارتباطی وجود دارد؟ ترکیب جالب «ماده تاریک» و «دایناسورها» نه‌تنها جذابیت علمی دارد، بلکه به‌عنوان موضوعی بحث‌برانگیز در مباحث علمی-تخیلی نیز به کار می‌رود. همین هم‌نشینی غیرمنتظره، بار دیگر اهمیت شناخت ماده تاریک و جایگاه آن در درک ما از جهان را پررنگ‌تر می‌سازد.