کتاب قورتش بده اثر عادله خلیفی، انتشارات هوپا

پروفسور و قورتش‌بده به‌سرعت به آدم‌های معروفی تبدیل شدند و مردم آن‌ها را بسیار دوست داشتند، اما با این حال، قورتش‌بده همچنان غمگین بود. عکس‌هایشان را در روزنامه‌ها چاپ کردند، ولی قورتش‌بده باز هم غصه‌دار بود. با آن‌ها گفت‌وگو و مصاحبه انجام دادند، اما او همچنان غمگین ماند. حتی وقتی برایشان برنامه تلویزیونی ساختند، باز هم قلب قورتش‌بده پر از اندوه بود. آن‌ها جوایز مختلفی دریافت کردند، ولی باز هم قورتش‌بده آرام نگرفت و غصه‌دار باقی ماند. اکنون تصویر پروفسور و قورتش‌بده در همه‌جا دیده می‌شد و قورتش‌بده دوستان بسیاری در شهرهای گوناگون پیدا کرده بود، اما این شهرت و دوستی‌ها نتوانست دل غمگین او را شاد کند. دلیل اصلی اندوهش ساده و روشن بود؛ او هنوز نتوانسته بود مادرش را پیدا کند.