کتاب رفیق اعلی اثر کریستین بوبن، ترجمه پیروز سیار، انتشارات فرهنگ نشر نو

منتقدان بر این باورند که آثار بوبَن همچون قطعات پازلی منسجم، در کنار هم تصویری کامل می‌سازند. این دیدگاه تا حد زیادی صحیح است، زیرا با مطالعه آثار او درمی‌یابیم که همگی بر محوری واحد و هستۀ اصلی مشترکی استوارند و هر کدام جلوه‌ای از یک نگاه بنیادین را بازتاب می‌دهند. مضامین کلیدی در آثار بوبَن عمدتاً بر سه محور «کودکی»، «عشق» و «تنهایی» متمرکز است؛ موضوعاتی که تقریباً در همۀ کتاب‌هایش به شکل‌های گوناگون و با زبانی شاعرانه برجسته می‌شوند. بوبَن بیش از آن‌که با نگرشی علمی و تحلیلی به این مفاهیم نزدیک شود، آنها را بهانه‌ای برای بیان شاعرانه و بستری برای ستایش غنایی زندگی قرار می‌دهد. او با زبانی سرشار از شور و کلامی زنده، در موضوعاتی که در نگاه نخست ساده و پیش‌پاافتاده می‌نمایند، روحی تازه می‌دمد. این نگاه خلاق، پدیده‌های عادی را تا سطحی شگفت‌انگیز بالا می‌برد و آنها را در برابر دیدگان خواننده به پرواز درمی‌آورد. خود بوبَن در گفت‌وگویی، نویسندگی را با خوانندگی اپرا مقایسه کرده است؛ همان‌گونه که آواز جادویی خوانندگان می‌تواند متن‌های اپرا را دگرگون و به تجربه‌ای مسحورکننده بدل کند، نویسندگی نیز چنین قابلیتی دارد. اگر نویسنده‌ای تنها با منطق علمی خشک و بیانی سرد از مسائلی چون کودکی سخن بگوید، پیوند عاطفی‌اش با آن بریده می‌شود و نوشته‌اش به تحلیلی بی‌روح بدل خواهد شد. اما در نگاه بوبَن، برای بازگویی زندگی باید آن را بر پر و بال آوایی زیبا نشاند؛ چرا که نویسندگی برای او چیزی جز سرودن آواز نیست. کریستیان بوبَن، نویسندۀ معاصر و شناخته‌شدۀ فرانسوی، در ادبیات امروز جایگاهی ویژه دارد. ترجمۀ سه اثر او در کتاب «رفیق اعلیٰ» گرد آمده و این مجموعه، نمونه‌ای برجسته از سبک شاعرانه و نگاه سرشار از لطافت او به زندگی است.