کتاب کارت پستالی به همینگوی اثر پتر بیکسل، ترجمه ناصر غیاثی، انتشارات فرهنگ نشر نو

پیتر بیچسل می‌گوید: «من معتقدم اهمیت ادبیات در انتقال محتوا نیست، بلکه در حفظ داستان نهفته است. انسان‌ها برای زنده ماندن به داستان نیاز دارند؛ آنها به الگوهایی احتیاج دارند که بتوانند زندگی خود را برای خویش روایت کنند. تنها زندگی‌ای معنا دارد که بتوانید آن را به خودتان بازگو کنید.» او همچنین تأکید می‌کند: «دوست دارم تاریخ را با داستان در تقابل بگذارم.» دنیای پیتر بیچسل – و به همین ترتیب دنیای داستان‌های او در شهر پاریس – هیچ‌گاه قطعی و محدود نیست. این جهان نه تعریف‌شده و بدون ابهام، بلکه همیشه باز و گشوده است؛ دعوتی برای همه تا هم از تخیل نویسنده پیروی کنند و هم تخیل شخصی خویش را به کار گیرند. در این قلمرو، مخاطب به جست‌وجوی عشق، امید و آرامش در غنای زندگی فراخوانده می‌شود. بیچسل با نگاهی ظریف، از همه چیزهایی که ظاهراً تصادفی و در لحظات گوناگون شبانه‌روز پیش‌روی انسان قرار می‌گیرد، جهان‌هایی را می‌سازد که در آنها هیچ پدیده‌ای برای آدمی بیگانه نیست. او زندگی‌نامه‌هایی تازه را تصور و روایت می‌کند؛ سرگذشت‌هایی که در عین غیرمحتمل بودن، درست و باورکردنی‌اند. در این کتاب با مردی روبه‌رو می‌شویم که چشمانی سیاه و جادویی دارد و همچنین آلبرت وایشاپت، که احساس شرم او را به گریه می‌کشاند. یا با اروین، که از سوی رفقای مشروب‌خوارش متهم به کلاهبرداری است، و بسیاری شخصیت‌های دیگر. شخصیت‌های داستانی بیچسل ویژگی‌ای مشترک دارند: آنها به‌سرعت در دل خواننده جای می‌گیرند. زیرا از خود گرما و صمیمیتی ساطع می‌کنند؛ چرا که همگی مورد علاقه نویسنده‌شان هستند. این شخصیت‌ها ممکن است صنعتگر باشند یا فوتبالیست، کودک یا بیوه‌ای سالخورده، فقیر یا شیاد، مست یا خردمند، حتی اینویت‌هایی ساکن نیویورک. تنوع و سرزندگی آنان همان چیزی است که آثار بیچسل را به جهانی انسانی، ملموس و پرکشش تبدیل می‌کند.