کتاب دوستی در عصر اقتصاد اثر تاد می، ترجمه کاوه بهبهانی، انتشارات نشر نی

در روزگاری که پاورقی‌نویس‌های وابسته به سرمایه‌داری، بی‌وقفه و در تیراژ میلیونی کتاب‌های جلد قرمز منتشر می‌کنند و تمام محتوای آن چیزی جز فحاشی و تخریب مارکس، لنین، تروتسکی، استالین، مائو و دیگران نیست، شاهدیم که همه‌ی رنج‌ها و بدبختی‌های تاریخ بشر را به پای چپ، سوسیالیسم و مارکسیسم می‌نویسند؛ بی‌آن‌که توضیح دهند شوروی استالین یا چین مائو پس از او چه نسبتی واقعی با اندیشه‌های مارکس و اصول مارکسیسم داشته‌اند. در همین حال «نولیبرالیسم» در معنای کامل و هولناک خود، به‌عنوان یک شیوه‌ی ضدزیستی و ویرانگر هوشمند، با مرگی آرام اما سریع، به‌سوی نابودی «همه‌چیز» پیش می‌رود. نقل‌قولی مشهور می‌گوید: «نمی‌دانیم سرمایه‌داری چه زمانی پایان می‌یابد، اما به‌ قطع زمین خیلی زودتر نابود خواهد شد.» این جمله دقیق‌ترین استعاره و خلاصه‌ی سرنوشتی است که هم بر انسان و هم بر زمین تحمیل شده و شرّ اعظم به نام نولیبرالیسم آن را به صحنه‌ی عمل آورده است. در برابر این وضع، روشنفکران راستین جهان طی دهه‌ها کوشیده‌اند با تحلیل و واکاوی مصائب ناشی از سرمایه‌داری نولیبرال، تک‌تک آسیب‌ها و ویرانی‌هایش را برشمارند و نیروهای مقاومت میان ساکنان زمین را آگاه و آماده‌ی جنبش کنند. در همین مسیر، کتاب «دوستی در عصر اقتصاد: مقاومت در برابر نیروهای نولیبرالیسم» به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین و ژرف‌ترین تحلیل‌های انتقادی، اهمیتی ویژه دارد و مطالعه‌ی آن ضرورتی انکارناپذیر به‌شمار می‌رود. «تاد می» در این اثر روشنگر و رادیکال، از ناممکن‌بودن زیست روزمره در خیمه‌ی نولیبرالیسم آغاز می‌کند؛ جهانی که در آن انسان‌ها تنها در قالب دوگانه‌ی «کارآفرین» و «مصرف‌کننده» تعریف و ارزش‌گذاری می‌شوند. او به‌دقت نشان می‌دهد چگونه سرمایه‌داری نولیبرال مفهوم بنیادین «دوستی» را دگرگون کرده و آن را به حاشیه رانده است. کتاب «دوستی در عصر اقتصاد» در واقع دعوایی است در دفاع از دوستی علیه جهانی معنازدایی‌شده که خیرخواهی از آن رخت بربسته است. نویسنده به ما یادآور می‌شود که راه نجات انسان و زمین تنها در بازگشت به پیوندهای اصیل انسانی و احیای معنای دوستی نهفته است. این فراخوانی است برای مقاومت در برابر نیروهای نولیبرالیسم و برای بازآفرینی زندگی‌ای که هنوز بتوان در آن امید، معنا و همبستگی را تجربه کرد.