کتاب چنین گفت ابن عربی اثر نصر حامد ابو زید، ترجمه محمد راستگو، انتشارات نشر نی

ابن عربی (به عربی: ابن عربی) با نام کامل «أبو عبدالله محمد بن علی بن محمد ابن عربی الحاتمی الطائی الأندلسی المرسی الدمشقی» (زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۱۶۵ میلادی – درگذشتهٔ ۱۶ نوامبر ۱۲۴۰ میلادی) یکی از بزرگ‌ترین عارفان، فیلسوفان، شاعران و اندیشمندان جهان اسلام به‌شمار می‌آید. او با القابی همچون محیی‌الدین، سلطان‌العارفین، الشیخ‌الاکبر و امام‌العارفین شناخته می‌شود و تأثیر عمیقی بر تاریخ اندیشه و فرهنگ اسلامی داشته است. از او حدود ۸۵۰ اثر بر جای مانده که نزدیک به ۷۰۰ عنوان آن معتبر به‌شمار می‌روند و بیش از ۴۰۰ اثر همچنان باقی است. آموزه‌های عرفانی و جهان‌شناختی ابن عربی در طول قرون متمادی الهام‌بخش اندیشمندان و متصوفه در سرزمین‌های مختلف بوده و جهان‌بینی او در بسیاری از نقاط جهان اسلام به‌عنوان یک مکتب مسلط رواج یافته است. ابن عربی در میان پیروان تصوف به‌ویژه با عنوان «الشیخ الاکبر» شناخته می‌شود؛ لقبی که بعدها موجب شکل‌گیری «مکتب اکبریه» یا «اکبریان» شد. همچنین لقب «محیی‌الدین ابن عربی» در سراسر جهان اسلام، به‌ویژه در خاورمیانه، شهرتی گسترده یافته است. ورود رسمی او به سلوک عرفانی در ۲۱ سالگی، یعنی در سال ۵۸۰ هجری قمری، اتفاق افتاد. ابن عربی به‌سرعت شهرتی شگرف پیدا کرد و بزرگان و مشایخ عصر برای دیدار او شتاب می‌کردند. او در آثار خود شاخه‌های مختلف حکمت و علم را به‌هم پیوند داد، تصوف را به سطحی فلسفی ارتقا بخشید و اندیشه‌های گوناگون مکاتب مختلف را شرح و تفسیر کرد. از میان آثار برجای‌مانده‌اش، کتاب ارزشمند «فصوص‌الحکم» مهم‌ترین و شناخته‌شده‌ترین اثر اوست که بر اساس خوابی الهام‌بخش و مبشرانه به نگارش درآمد و جایگاهی ممتاز در میراث عرفانی اسلام به خود اختصاص داد.