کتاب در حضور امر حسی اثر میکل دوفرن، ترجمه فاطمه بنویدی، انتشارات تمدن علمی

پدیدارشناسی می‌کوشد اثر هنری را به‌عنوان حقیقتی مستقل و بدون ارجاع به حوزه‌ها و عوالم بیرونی تفسیر کند. هنگامی که این رویکرد در عرصه زیبایی‌شناسی به‌کار گرفته می‌شود، توجه اصلی آن معطوف به شرایط ادراک حسی و شیوه‌های تجربه اثر هنری است. بدین ترتیب، پدیدارشناسی به جای تکیه بر ادعاهای اثبات‌ناپذیر یا فرضیات بیرون از اثر، بر خودِ وجود اثر هنری و نحوه حضور آن در ذهن بیننده یا شنونده تمرکز می‌کند. این شیوه تحلیل هنری، امکان نزدیکی بیشتر به حقیقت اثر را فراهم می‌آورد؛ حقیقتی که درون خود اثر نهفته است و می‌توان آن را در نسبت مستقیم با ادراک و دریافت مخاطب بررسی کرد. پدیدارشناسی در واقع می‌کوشد آنچه را که درباره اثر هنری فی‌نفسه قابل بیان است آشکار سازد، بی‌آنکه گرفتار تفسیرهای تحمیلی یا پیش‌فرض‌های بیرونی شود. از این منظر، پدیدارشناسی نه تنها راهی برای فهم تازه از آثار هنری به دست می‌دهد، بلکه بیان آنچه واقعا در تجربه زیباشناختی رخ می‌دهد را نیز ممکن می‌سازد؛ تجربه‌ای که بر پایه مشاهده، دریافت و مواجهه بی‌واسطه با اثر شکل می‌گیرد و مسیر دستیابی به حقیقت هنری را روشن‌تر می‌کند.