کتاب پری دخت اثر حامد عسکری، انتشارات مهرستان

یکی از زاویه‌های دید مهم در داستان‌نویسی، شیوه‌ی نامه‌نگاری است؛ روشی که در آن داستان از خلال نامه‌های ردوبدل‌شده میان شخصیت‌ها روایت می‌شود و خواننده به تدریج با روند ماجرا آشنا می‌گردد. هرچند با گسترش فناوری‌های نوین و ابزارهای ارتباطی، این سبک در میان نویسندگان و مخاطبان امروز کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، اما همچنان در قلم برخی نویسندگان معاصر حضور دارد و به‌کار گرفته می‌شود. کتاب «پری‌دخت» نمونه‌ای از این نوع روایت است. نویسنده در مقدمه‌ی اثر می‌نویسد که سیدمحمود و پری‌دخت در طهران زندگی می‌کردند. او سیدمحمود را برای آموختن دانش طبابت به پاریس فرستاده و پری‌دخت را در انتظار بازگشت او گذاشته است. هر دو شخصیت در آتش دوری می‌سوزند و نامه‌هایی که میانشان ردوبدل می‌شود، روایتگر همین دلتنگی و اشتیاق است. این مکاتبات که طی چندین ماه ادامه داشته، سرانجام در دل تاریخ سرزمین ما محو می‌شود و تنها ردّی از عشق و جدایی آنان در لابه‌لای این نوشته‌ها باقی می‌ماند. این روایت نامه‌نگارانه، علاوه بر جذابیت ادبی، حال‌وهوای تاریخی و اجتماعی ویژه‌ای به کتاب می‌بخشد و خواننده را با تجربه‌ای متفاوت از داستان‌نویسی معاصر روبه‌رو می‌کند.