کتاب عشق روی خرپشته اثر حمید جبلی، انتشارات پریان

امروز که بنا دارم چند سطر درباره‌ نمایش «عشق روی خرپشته» بنویسم، شانزده سال از آفرینش آن گذشته است و حدود پانزده سال نیز از پرواز مخلوقی که خود خالق بود؛ انسانی که بر زمین قدم می‌زد و اکنون در آغوش خداوند آرام گرفته است. شاید این هم‌زمانی خوشایند، حکم یک حسن تصادف را داشته باشد؛ چرا که آخرین اجرای تئاتری رضا درست در صحنه‌ای رقم خورد که از همان جنسی بود که او سالیان طولانی خاکش را به‌چشم کشیده و با آن زیسته بود: صحنه‌ی تالار سایه. این تالار برای او یادآور خاطره‌ی جاودان «کارگاه نمایش» بود؛ مکانی که رضا آن را نه فقط به‌عنوان یک صحنه‌، که به‌مثابه زیستگاه حقیقی هنر تئاتر می‌شناخت و در آن تنفس می‌کرد. «عشق روی خرپشته» تنها یک نمایش نبود؛ ردّی از زندگی، خاطره و عشقِ بی‌پایان هنرمندی بود که حضورش در تئاتر ایران، همچون نوری ماندگار، مسیر شاگردان و دوستدارانش را روشن ساخت.