کتاب بعضی از رازها را نباید نگه داشت اثر جینین ساندرز، ترجمه میترا امیری، انتشارات پرتقال

جاینین ساندرز در این کتاب آموزنده با روایت داستانی جذاب از ماجرای یک شوالیه محبوب نزد کودکان، به موضوعی بسیار مهم و حساس می‌پردازد؛ موضوعی که آگاهی از آن می‌تواند تأثیر عمیقی بر سلامت روحی و روانی کودکان و والدین داشته باشد. آزار یا تجاوز جنسی رخدادی تلخ و ناگوار است که اثرات مخرب آن تا پایان عمر با قربانیان باقی می‌ماند و زندگی آن‌ها را به شدت تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. داستان از زندگی آلفرد کوچولو آغاز می‌شود. او به همراه مادرش، بانو سوزان، در کلبه‌ای کوچک و محقر زندگی می‌کند. زندگی برایشان ساده نیست و مادر برای تأمین مخارج، در قلعه‌ی لرد هنری، یکی از اشراف‌زاده‌های ثروتمند و شناخته‌شده، کار می‌کند. آلفرد نیز همراه مادر به قلعه می‌رود و در ابتدا رابطه‌ای دوستانه میان او و لرد هنری شکل می‌گیرد. اما روزی همه‌چیز تغییر می‌کند؛ هنگامی که لرد هنری بیش‌ازحد با آلفرد قلقلک بازی می‌کند و به نقاط خصوصی بدن او دست می‌زند. این لمس باعث می‌شود آلفرد در دلش احساس درد و ناراحتی عمیقی را تجربه کند؛ احساسی آزاردهنده که تمام شادی او را از بین می‌برد و نمی‌خواهد دوباره چنین وضعیتی را تجربه کند. این کتاب با زبان ساده به کودکان یاد می‌دهد که چگونه از حریم شخصی خود محافظت کنند و در مواقعی که با تماس بدنی نامناسب روبه‌رو می‌شوند، بدون تأخیر آن را با یک بزرگسال مورد اعتماد در میان بگذارند. نکته‌ی مهمی که نویسنده بر آن تأکید دارد، نقش حیاتی والدین و بزرگ‌ترها در ایجاد امنیت روانی برای کودکان است؛ زیرا هر گونه غفلت در این زمینه می‌تواند منجر به آسیب‌های جدی عاطفی و روانی شود. کودکان معمولاً توانایی بیان مستقیم احساساتشان را ندارند. بنابراین بسیار ضروری است که والدین هر روز زمانی را به گفت‌وگو با فرزندشان اختصاص دهند. با او درباره‌ی احساس «امنیت» و «ناامنی» صحبت کنند و شرایط مختلفی را برای کودک بازسازی نمایند تا او بتواند موقعیت‌های خطرناک را تشخیص دهد. پرسش‌هایی ساده مانند: «وقتی نگران هستی یا احساس ناامنی می‌کنی چه حالی داری؟» می‌تواند آغازگر گفت‌وگوهای ارزشمند باشد. به کودکان باید توضیح داد که در هنگام بروز ترس یا ناامنی، بدنشان واکنش نشان می‌دهد: دست‌ها عرق می‌کند، ضربان قلب تند می‌شود، یا حتی ممکن است گریه کنند. این‌ها «نشانه‌های هشداردهنده» هستند که نشان می‌دهند شرایط خوب نیست و باید به آن توجه کرد. والدین باید فرزندشان را تشویق کنند که هرگاه این علائم را تجربه کرد، فوراً آن را با یک فرد بزرگسال قابل اعتماد در میان بگذارد. این رویکرد نه‌تنها به کودک می‌آموزد چگونه از خود محافظت کند، بلکه پایه‌ای محکم برای ایجاد اعتماد و ارتباط عاطفی میان فرزند و والدین فراهم می‌آورد؛ عاملی که می‌تواند امنیت روانی کودک را تقویت کرده و او را برای مواجهه با شرایط دشوار زندگی آماده‌تر سازد.