کتاب تبار انحراف اثر مهدی طائب، انتشارات شهید کاظمی

پس از استقرار بنی‌اسرائیل در سرزمین قدس، دانشی را که در صحرای سینا از موسی(ع) آموخته بودند با تجربهٔ عملی درآمیختند و مجموعه‌ای از توانمندی‌ها را در خود پرورش دادند. اگر این توانایی‌ها در راستای تحقق اهداف پیامبران به‌کار گرفته می‌شد، وعدهٔ الهی تحقق می‌یافت؛ چنان‌که خداوند فرمود: «و نرید أن نمنّ علی الّذین استضعفوا فی الأرض ونجعلهم أئمّة ونجعلهم الوارثین»، یعنی ما اراده کرده‌ایم بر مستضعفان زمین نعمت بخشیم، آنان را پیشوایان قرار دهیم و وارثان گردانیم. بنی‌اسرائیل از یک‌سو دانش و اندوختهٔ علمی داشتند و از سوی دیگر تجربهٔ زیسته و عملی. آنچه مورد نیازشان بود، پیوند قدرت با معنویت بود؛ چراکه قدرت، اگر از معنویت جدا شود، به‌سمت خواهش‌های نفسانی کشیده می‌شود و این امر با هدف الهی سازگاری ندارد. قوم یهود به‌تدریج گرفتار حسادت و دلبستگی افراطی به دنیا شدند. قرآن می‌فرماید: «أمْ یحْسدون النّاس علی ما آتاهم اللّه منْ فضْله»، آیا آنان بر مردمی که خدا از فضل خویش نعمتی به آنان ارزانی داشته حسد می‌برند؟ چنین روحیه‌ای سبب شد بنی‌اسرائیل بیش از آنکه به معنویت بیندیشند، به حرص، حسد و ترس گرفتار شوند. تا زمانی‌که این قوم در مسیر حق و بندگی خدا گام برمی‌داشتند، به‌سادگی به حاکمیت می‌رسیدند، زیرا توانایی اداره و گسترش آن را دارا بودند. اما با پیدایش انحراف و دگرگونی ارزش‌ها، ساختار خواسته‌ها و مفاهیم معنوی در میان آنان وارونه شد و از مسیر وعده‌های الهی فاصله گرفتند.