کتاب هنر نوگرای ایران اثر توکا ملکی، انتشارات نشر نظر

هنرهای نوگرا به مجموعه‌ای از آثار هنری گفته می‌شود که از نیمه دوم سده نوزدهم میلادی به این‌سو، در پی شکل‌گیری جریان‌های هنری نوآور در اروپا و ایالات متحده پدید آمدند. این آثار و مکتب‌های فکری همراه آن‌ها تأثیری عمیق بر هنرهای تجسمی ایران از دهه ۱۹۴۰ میلادی به بعد گذاشتند؛ تأثیری که دامنه‌اش حتی به هنرهای نمایشی نیز گسترش یافت. ریشه‌های نوگرایی در هنر ایران را می‌توان در برخورد جامعه ایرانی و روشنفکران آن با اندیشه‌های اروپایی و همچنین آشنایی با تکنیک‌ها و ابزارهای تازه‌ای چون رنگ‌روغن و دوربین عکاسی جست‌وجو کرد. سفرهای پادشاهان قاجار به اروپا و بازگشت تحصیل‌کردگان فرنگ‌رفته، زمینه آشنایی ایرانیان با سبک‌های نوین و دگرگون‌کننده هنر جهانی را فراهم ساخت. کتاب «هنر نوگرای ایران» با تمرکز بر سیر تحول هنرهای تجسمی و گرایش‌های نوین برگرفته از آن، به‌شیوه‌ای روان و دلنشین، دگرگونی‌های هنر ایرانی را روایت می‌کند؛ روایتی که چنان ساده و صمیمی است که گویی نویسنده با یک نوجوان به گفت‌وگو نشسته است.