کتاب مردمان فرودست اثر فئودور داستایفسکی، ترجمه پرویز شهدی، انتشارات مجید (به سخن)

کتاب «مردمان فرودست» رمانی از فئودور داستایفسکی است که نخستین بار در سال ۱۸۴۶ منتشر شد. در زمان انتشار این اثر، داستایفسکی که بعدها به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین نویسندگان ادبیات روسیه شناخته شد، تنها بیست‌وچهار سال داشت. انتشار این رمان برای او تحسین و تمجید فوری منتقدان و خوانندگان را به همراه آورد و آغازگر مسیری درخشان در کارنامه‌ی ادبی‌اش شد. رمان «بیچارگان» شاهکاری تأثیرگذار و عمیق در زمینه‌ی تصویر جامعه و روان‌شناسی انسان است. داستان در قالب نامه‌هایی روایت می‌شود که میان دو شخصیت اصلی، ماکار و باربارا، رد و بدل می‌گردد. هر دو در شرایط طاقت‌فرسای فقر و در زاغه‌های سن‌پترزبورگ گرفتار شده‌اند. ماکار، نویسنده‌ای فقیر و در عین حال نجیب است که می‌کوشد از فشار فقر و سختی‌های زندگی جان سالم به در برد. در مقابل، باربارا زنی خیاط است که با درآمدی ناچیز روزگار می‌گذراند. رابطه‌ی این دو بر پایه‌ی عشقی عمیق و صمیمانه شکل گرفته، اما تنگدستی و شرایط اجتماعی، مانع ازدواجشان می‌شود. ماکار و باربارا هر دو در تلاش برای یافتن احترام و جایگاهی شایسته در جامعه‌ی پیرامون خود هستند، اما فقر، سرنوشت و بی‌عدالتی‌های اجتماعی اجازه نمی‌دهد در این مسیر چندان کامیاب باشند. رمان «مردمان فرودست» درونمایه‌ای انسانی، اجتماعی و فلسفی دارد و از نخستین آثاری است که نبوغ داستایفسکی در فهم روح انسان و رنج فقر را آشکار می‌سازد.