کتاب تنها علاج اثر سید علی اصغر علوی، انتشارات دانشگاه امام صادق (ع)

تنها راه، حسین است؛ با امام حسین می‌توان به همه‌جا رسید. عاشورا را باید به‌عنوان «تنها راه نجات بشر» شناخت، نه یکی از راه‌های ممکن در میان دیگر راه‌ها. باید باور داشت که تنها راه، حسین است. اگر امام حسین را «یکی از راه‌ها» بدانیم، این شناخت ناقص است و هرگز به ظهور نخواهد انجامید. او یگانه راهی است که در آخرالزمان می‌توان یافت؛ راهی که از حقیقت ناب عبور می‌کند و انسان را به رستگاری می‌رساند. این درک بزرگ را یاران باوفای امام حسین در سال ۶۱ هجری تجربه کردند. آن هنگام که امام به آنان رخصت رفتن داد و رفتنشان نیز از نظر عقلی درست می‌نمود، چون ماندن یا رفتنشان تأثیری در شهادت امام نداشت، اما آنان بی‌تابانه در برابر حسین ایستادند و از رفتن سر باز زدند، زیرا راهی جز او نمی‌شناختند و مقصدی جز او نداشتند. راز عظمت شهدای کربلا را باید در همین فهم دقیق و عمیق جست‌وجو کرد؛ در شناخت این حقیقت که «تنها راه، حسین است».