کتاب نردبان آسمان اثر محمد شریفی، انتشارات فرهنگ نشر نو

شریفی درباره‌ کتاب «نردبان آسمان» می‌نویسد: «این اثر شرحی بر مثنوی نیست، بلکه گزارشی منثور از آن به شمار می‌آید که می‌توان آن را نوعی برگردان تفسیری مثنوی دانست. هدف از نگارش این کتاب آن است که خواننده‌ای که نه در زمره‌ی مثنوی‌خوانان متخصص است و نه کاملاً با آن بیگانه، بتواند مثنوی را به‌دقت بخواند و درک کند.» یکی از ویژگی‌های متمایز «نردبان آسمان» روش خاص نویسنده در پرداختن به متن است. شریفی نخست می‌کوشد معنی و مفهوم پنهان در هر بیت را دریابد، سپس آن را با زبانی روشن و روان بازگو کند. ازاین‌رو، ضمن توجه به تمام ابیات، هر «پاره‌ی معنایی» در مثنوی را به‌صورت یک واحد مستقل در قالب پاراگرافی آورده و از ترجمه‌ی تحت‌اللفظی و دنبال‌کردن پیاپی ابیات پرهیز کرده است. این رویکرد بیش از آنکه تفسیر لفظ‌به‌لفظ باشد، به نوعی ترجمه‌ی آزاد شباهت دارد؛ ترجمه‌ای که در آن مفاهیم تکراری و جزئیات مربوط به ساختار نظم حذف می‌شود تا تمرکز اصلی بر انتقال جانِ سخن و روح متن باقی بماند. درک صحیح اشارات مولانا به آیات قرآن، احادیث و روایات، از عوامل کلیدی فهم عمیق مثنوی است. به همین سبب، شریفی در «نردبان آسمان» کوشیده است پیوستی فراهم آورد تا با گردآوری پیشینه‌ی قصه‌ها و تمثیل‌های مثنوی، مجموعه‌ای جامع از پژوهش‌های مأخذشناسی آن ارائه کند. او همچنین برای تفکیک بخش‌های داستانی از بخش‌های غیر‌داستانی و تعلیمی — که کاری پیچیده و حساس است و می‌تواند بر معنای ابیات اثر بگذارد — از تغییر اندازه‌ی قلم در متن بهره برده تا خواننده ارتباطی آسان‌تر و روان‌تر با کتاب برقرار کند. افزون بر این، شریفی در میان متن منثور، برخی از ابیات را برگزیده و نقل کرده است تا پیوند خواننده با نغمه و وزن مثنوی گسسته نشود. این ابیات در سه دسته جای می‌گیرند: ابیاتی که اندیشه‌ای ژرف یا فکری درخشان را در خود دارند، ابیات مثل‌گونه، و نیز ابیات ساده و زیبا و پاره‌هایی از مناجات‌های مثنوی.