کتاب برگ باد اثر گابریل گارسیا مارکز، ترجمه کاوه میرعباسی، انتشارات کتاب سرای نیک

رمان کوتاه «برگ باد» نوشته‌ی گابریل گارسیا مارکز، نخستین اثر بلند این نویسنده‌ی برجسته است که در سال ۱۳۳۴ (۱۹۵۵ میلادی) منتشر شد. داستان در شهری خیالی به نام ماکوندو می‌گذرد؛ شهری که بعدها در بسیاری از آثار دیگر مارکز نیز تکرار می‌شود و به نمادی از جهان داستانی او بدل می‌گردد. محور اصلی روایت، مرگ پزشک منزوی‌ای است که سال‌ها پیش سرهنگی بازنشسته او را پناه داده بود. پس از خودکشی پزشک، سرهنگ به همراه دخترش ایزابل و نوه‌اش تصمیم می‌گیرند جسد او را دفن کنند، در حالی که مردم ماکوندو با این کار مخالفت می‌کنند و خشم و قضاوت جمعی بر شهر سایه می‌افکند. روایت داستان از دید همین سه شخصیت شکل می‌گیرد و هرکدام با زاویه‌ی دید خاص خود به گذشته‌ی پزشک، رابطه‌ی شخصی‌شان با او و فضای سنگین و بسته‌ی ماکوندو می‌نگرند. سرهنگ بر پایه‌ی قولی قدیمی نسبت به پزشک احساس مسئولیت دارد. ایزابل میان وفاداری خانوادگی و فشارهای اجتماعی دچار تردید است، و نوه نیز با نگاهی کودکانه و معصومانه به ماجرا می‌نگرد. لحن اثر درونی و تأمل‌برانگیز است و به‌جای تمرکز بر رویدادهای بیرونی، بر ذهنیت و خاطرات شخصیت‌ها تکیه دارد. بازگشت به گذشته و یادآوری خاطرات در سراسر متن حضوری پررنگ دارد و از خلال آنها زندگی پزشک، نوع رفتار مردم شهر با او و دلایل انزوایش آشکار می‌شود. در لایه‌ای دیگر، «ماکوندو» به تصویر کشیده می‌شود؛ شهری که تحت تأثیر نیروهای بیرونی همچون شرکت‌های خارجی و دگرگونی‌های اقتصادی قرار دارد. مارکز در این اثر با ظرافت، تقابل گذشته و حال را نشان می‌دهد و پیامد تصمیم‌های فردی بر سرنوشت جمعی را برجسته می‌سازد. پایان داستان بر مراسم تدفین متمرکز است؛ مرگی که بهانه‌ای می‌شود برای مواجهه با حافظه‌ی جمعی، داوری‌های اجتماعی و پرسش‌هایی ژرف درباره‌ی مسئولیت، وفاداری و احساس تنهایی انسان. در نهایت، ماکوندو به‌عنوان فضایی نمادین، صحنه‌ی پیوند روایت‌های شخصی با تاریخ جمعی ملتی است که در تلاطم میان گذشته و حال دست‌وپا می‌زند.