کتاب کیمیا خاتون دختر رومی اثر موریل مائوفروی، ترجمه مهران قاسمی، انتشارات نشر ثالث

«موریل مائوفروی» اکنون با فروش چشمگیر مجموعه‌های پرشمار شعر خود، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین شاعران عرفانی جهان غرب شناخته می‌شود. اطلاعات چندانی از زندگی او در دست نیست؛ تنها می‌دانیم که در قرن سیزدهم میلادی، در سرزمین آناتولی (ترکیه امروزی) می‌زیست. او با مردی پرشور و رازآلود به نام شمس پیوندی عمیق و معنوی داشت، دختری را به فرزندخواندگی پذیرفت و هنگامی که شمس سرانجام ناپدید شد، اندوهی عمیق بر دلش نشست. رمان «کیمیا خاتون، دختر رومی» داستانی تأثیرگذار درباره کیمیاست؛ دختری که از روستای خود برای زندگی در خانه مولانا فرستاده شد. او پیش از ورود به خانه مولانا گرایش‌های عرفانی داشت و در سایه آموزش و سرپرستی مولانا، دانش و بینش بسیاری آموخت. سرانجام با شمس، مردی غیرمعمول و سرشار از عشق الهی، ازدواج کرد؛ اما این ازدواج آکنده از شور، تفاوت و التهاب بود و در پایان با مرگ کیمیا به غمی جان‌سوز انجامید. پس از مرگ او، شمس نیز ناپدید شد و افسانه‌ای عارفانه از عشق و غیبت بر جای ماند. «موریل مائوفروی» در این اثر، زمان بسیاری را صرف کاوش در سرگردانی‌ها و تجربه‌های روحی و عرفانی کیمیا می‌کند؛ گویی خواننده در سفری درونی و رؤیایی غوطه‌ور می‌شود. رمان «کیمیا خاتون، دختر رومی» ناگهانی و ناتمام به پایان می‌رسد، بی‌آن‌که حس کامل شدن در دل مخاطب بگذارد؛ همچون خوابی شیرین که ناگهان گسسته می‌شود و تنها پژواکی از احساس و تصویر در ذهن باقی می‌ماند. شاید این همان قصد و پیام نویسنده باشد؛ تجربه‌ای شاعرانه از عرفان، فقدان و جست‌وجوی معنا.