کتاب برهنگی‌ها اثر جورجو آگامبن، ترجمه ماهرخ آخوند، انتشارات شوند

ده مقاله استادانه‌ای که در اینجا گردآوری شده‌اند، گستره‌ای از موضوعات متنوع را در بر می‌گیرند و در نگاه نخست ممکن است به‌ظاهر بی‌ارتباط با یکدیگر به نظر برسند. بااین‌حال، تازه‌ترین کتاب جورجیو آگامبن در حقیقت همچون موزاییکی است از مهم‌ترین و مبرم‌ترین دغدغه‌های فکری او. هنگامی که کتاب را از آغاز تا پایان می‌خوانید و سپس یک گام به عقب برمی‌دارید، شبکه‌ای از پیوندهای پنهان میان فصل‌ها به‌آرامی نمایان می‌شود. اگر یک گام دیگر فاصله بگیرید، این مجموعه به بخشی اساسی از فلسفه‌ای ظریف و پیچیده بدل می‌شود که آگامبن با صبر و پشتکار در طول چهار دهه پژوهش مداوم بنا کرده است. اگر برهنگی را نه صرفاً نبودِ حجاب‌ها، بلکه آشکارترین جلوه‌ی حقیقت بدانیم، در این صورت برهنگی مجموعه‌ای از روزنه‌های گشوده به‌سوی واقعیت است. رشته‌ی اصلی و پیونددهنده‌ی این مجموعه – که از کار رستگاری پیامبر و اجساد باشکوه رستاخیز گرفته تا جشن سبت و شبح‌هایی که در کوچه‌پس‌کوچه‌های ونیز پرسه می‌زنند – در مفهومی واحد به هم تنیده است: «عدم کارکرد» یا «توقف کار». این اصطلاح نباید به معنای تنبلی یا سکون فهم شود، بلکه باید آن را الگویی برای کنش انسانی در سیاست آینده دانست. برهنگی‌ها به‌خودیِ‌خود نتیجه‌ی بی‌عملی بودن‌اند، جابه‌جایی میان فلسفه و شعر، آمیزه‌ای از فرهیختگی اندیشه و انحراف‌های غیرمنتظره، تلفیقی از رساله‌های متافیزیکی و نقدی ظریف بر زندگی مدرن. خواه بحث درباره‌ی هویت شخصی باشد یا دستگاه‌های بیومتریک، درباره‌ی تهمت‌زن، نقشه‌نگار زمین، کافکا یا کلایست، در هر صفحه می‌توان ردّی از اندیشه‌ورزی ژرف و نبوغ یکی از تیزبین‌ترین فیلسوفان زمان ما را یافت.