کتاب تسخیرشدگان اثر آلبر کامو، ترجمه خشایار دیهیمی، انتشارات ماهی

آلبر کامو در نمایشنامه «تسخیرشدگان» مفاهیم نهیلیسم و فردگرایی را در بستر ادبیات روشنفکری روسیه بازآفرینی می‌کند. این اثر که آخرین نمایشنامه‌ی کامو به‌شمار می‌رود، از برجسته‌ترین و موفق‌ترین نوشته‌های نمایشی او محسوب می‌شود. «تسخیرشدگان» بر پایه‌ی رمانی به همین نام از فیودور داستایفسکی نوشته شده است. کامو در جوانی این رمان را خوانده و تخیل و اندیشه‌اش به‌شدت از آن تأثیر گرفته بود. او در اقتباس نمایشی خود، موضوعاتی چون جنایت پنهانی، تحول درونی، دگرگونی سرنوشت و شخصیت پیچیده‌ی استاوروگین ـ قهرمان رمان داستایفسکی ـ را در مرکز روایت قرار می‌دهد. به باور ژرمن بره، نویسنده‌ی کتاب «آلبر کامو»، نمایشنامه‌ی «تسخیرشدگان» نوعی سنتز و ارکستراسیون بزرگ از تمام آثار پیشین کامو است؛ اثری که همچون تخلیه‌ی خلاقانه و نهایی ذهن او، پیش از آغاز چرخه‌ی تازه‌ای در کارنامه‌اش به‌نظر می‌رسد. این چرخه‌ی جدید، با اثر ناتمام «آدم اول» آغاز می‌شود و حول محور «نوع خاصی از عشق» شکل می‌گیرد. بدین‌ترتیب، «تسخیرشدگان» را می‌توان نقطه‌ی اوج اندیشه‌ی فلسفی و هنری آلبر کامو دانست؛ جایی که او با تلفیق بینش اگزیستانسیالیستی خود با دغدغه‌های عمیق انسان‌شناختی داستایفسکی، درکی تازه از جدال میان معنا، آزادی و پوچی در ادبیات معاصر ارائه می‌کند.