کتاب فرهنگ‌های هنری ایران اثر رومن گیرشمن، ترجمه یعقوب آژند، انتشارات مولی

هنر ایران یکی از غنی‌ترین و کهن‌ترین میراث‌های هنری جهان به‌شمار می‌رود و گستره‌ای وسیع از رشته‌های هنری را در بر می‌گیرد. این رشته‌ها شامل معماری، نقاشی، بافندگی، سفالگری، موسیقی، خوشنویسی، فلزکاری و صدها هنر دیگر هستند که در مجموع بیش از ۳۰۰۰ نوع هنر در ۴۰۰ گروه هنری مختلف را تشکیل می‌دهند. سفالگری یا کوزه‌گری ایرانی، از شاخص‌ترین جلوه‌های هنر ایران و از قدیمی‌ترین دستاوردهای بشری به‌حساب می‌آید. این هنر، سابقه‌ای طولانی در تاریخ ایران دارد و جایگاهی برجسته در میان آثار فرهنگی و هنری این سرزمین یافته است. برای مورخان و باستان‌شناسان، سفالگری یکی از مهم‌ترین مظاهر هنری است؛ زیرا از طریق بررسی سفال‌ها می‌توان به شرایط اجتماعی، اقتصادی، مذهبی و فرهنگی هر دوره پی برد. مطالعه‌ی سفال‌های به‌دست‌آمده از کاوش‌های باستانی، به پژوهشگران این امکان را می‌دهد تا نوع زندگی، باورهای دینی، تاریخ تمدن‌ها و حتی روابط اجتماعی و فرهنگی مردم آن دوران را تفسیر و تحلیل کنند. معماری ایران نیز از برجسته‌ترین شاخه‌های هنر ایرانی است که در مقایسه با معماری سایر سرزمین‌ها، به ارزش‌هایی ویژه و منحصربه‌فرد دست یافته است. طراحی دقیق، محاسبات مهندسی پیشرفته، تناسب در سازه‌ها، استفاده از فرم‌های سازگار با اقلیم، رعایت اصول فنی و علمی در ساخت‌وساز، ایجاد ایوان‌های بلند و باشکوه، ستون‌های استوار و تزئینات چشم‌نواز از ویژگی‌های ممتاز معماری ایرانی به‌شمار می‌روند. هر یک از این عناصر در عین سادگی، جلوه‌ای از جلال و شکوه معماری ایران را منعکس می‌کند و تصویری از ذوق، خرد و هویت فرهنگی ایرانیان را به نمایش می‌گذارد.