کتاب فقط روزهایی که می‌نویسم اثر آرتور کریستال، ترجمه احسان لطفی، انتشارات اطراف

ما با هم هم‌نظر نیستیم. از پرسش‌های جزئی و سلیقه‌ای گرفته تا مسائل بزرگ فلسفی درباره ماهیت وجود، گفت‌وگوهای فکری بخش زیادی از زمان ما را به خود اختصاص می‌دهند. در کتاب «فقط روزهایی که می‌نویسم»، منتقد ادبی برجسته، آرتور کریستال، به بررسی جنبه‌ای می‌پردازد که اغلب از نگاه مفسران دور مانده است: نقش خلق‌وخو و سلیقه در شکل‌گیری باورهای زیبایی‌شناختی و عقیدتی. کریستال در مجموعه‌ای از مقاله‌های تندوتیز و اندیشمندانه درباره خواندن و نوشتن، به رابطه میان زندگی و ادبیات، دانش و یقین، خدا و مرگ، و نیز تمایل رو‌به‌کاهش خود برای حضور در صحنه ادبیات می‌پردازد. او نشان می‌دهد که بسیاری از دیدگاه‌های متضاد، بیش از آنکه حاصل تفکر و تحلیل عقلانی باشند، ریشه در تعصب‌های ذاتی انسان دارند. کریستال که به هیچ نظریه یا برنامه سیاسی گرایش ندارد، با نگاهی مستقل و بی‌طرفانه، مظنونان آشنا در میدان جنگ‌های فرهنگی را بازجویی می‌کند. نوشته‌های او که به‌طرز آشکاری شخصی، صادقانه و بی‌پرده‌اند، پرسش‌هایی بنیادی را پیش روی خواننده می‌گذارند: چه چیزی فرهنگ را از فرهنگی دیگر متمایز می‌سازد؟ ارزش‌های زیبایی‌شناختی چگونه شکل می‌گیرند؟ چه عاملی ما را به مقایسه و قضاوت وامی‌دارد؟ و در نهایت، چگونه تعصب نسبت به نوعی از شواهد در برابر نوعی دیگر، بر صورت و محتوای استدلال‌های فکری ما تأثیر می‌گذارد؟