کتاب پنین اثر ولادیمیر ناباکوف، ترجمه رضا رضایی، انتشارات کارنامه

رمان «پنین» از محبوب‌ترین آثار «ولادیمیر ناباکوف» به شمار می‌آید؛ اثری که با خلق یکی از بامزه‌ترین و در عین حال غم‌انگیزترین شخصیت‌های ادبی، جایگاه ویژه‌ای در میان آثار این نویسنده بزرگ پیدا کرده است. قهرمان داستان، پروفسور تیموفی پِنین، مهاجری روسی در دهه‌ی پنجاه میلادی است که در سرزمینی بیگانه، میان سردرگمی و اضطراب، در یک کالج آمریکایی مشغول تدریس می‌شود. «پنین» با وجود تمام دشواری‌ها می‌کوشد عزت و شرافت خود را در میان مجموعه‌ای از سوءتفاهم‌های تلخ و در عین حال طنزآمیز حفظ کند. این اتفاقات در بستری از توطئه‌های پنهان دانشگاهی و دست‌کاری‌های روایی ظریفی روی می‌دهند؛ جایی که راوی آگاهانه چهره‌ای غیرقابل‌اعتماد از خود نشان می‌دهد تا مخاطب را در دنیای پیچیده‌ی شخصیت‌ها غرق سازد. ناباکوف در آغاز، پِنین را همچون شخصیتی کمیک و ساده‌دل معرفی می‌کند، اما به‌تدریج در مسیر داستان، از دل همین طنز، لایه‌هایی عمیق از انسانیت، تنهایی و مقاومت را آشکار می‌سازد. پِنین، قهرمان مضحک و درعین‌حال دلهره‌آور این رمان، در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرد که هم خنده‌دار و هم تأمل‌برانگیزند؛ از سوار شدن اشتباهی بر قطاری برای ارائه‌ی سخنرانی به زبانی که چندان بر آن مسلط نیست، تا برگزاری مهمانی‌ای با حضور استادان پرمدعا که در آن درمی‌یابد شغلش در آستانه‌ی پایان است. در این لحظات، او آرام‌آرام عمیق‌ترین غرایز همدلی و حمایت را در دل خواننده برمی‌انگیزد. در بُعدی احساسی‌تر، پِنین عاشقی خستگی‌ناپذیر است که تمام مهر و عطوفت خود را بی‌چشم‌داشت نثار معشوقی بی‌وفا می‌کند و در عوض، جز بی‌اعتنایی و تمسخر نصیبی نمی‌برد. همین تقابل میان عشق خالص و بی‌مهری واقعی، به غنای درونی روایت می‌افزاید و بر جذابیت روان‌کاوانه‌ی اثر تأکید می‌کند. رمان تحسین‌شده‌ی «پنین» با ساختار روایی غیرخطی و قلم استادانه‌ی ناباکوف، توانسته است توجه گسترده‌ی منتقدان و مخاطبان را در سطح ملی و بین‌المللی جلب کند و نام نویسنده را در فهرست برترین خالقان ادبیات مدرن جهان جای دهد.