کتاب گفتگومندی در ادبیات و هنر اثر بهمن نامورمطلق، انتشارات سخن

«گفتگومندی» از مفاهیم بنیادین و بسیار مهم در حوزه نقد ادبی و هنری به شمار می‌آید که نخستین‌بار توسط میخائیل باختین در نیمه‌ی قرن بیستم مطرح شد. او با تأکید فراوان بر تمایز میان علوم انسانی و علوم طبیعی، تفاوت‌های بنیادینی را میان «سوژه» و «ابژه» به‌عنوان دو موضوع اصلی این دو حوزه بیان کرد. از دیدگاه باختین، انسان واجد ویژگی منحصربه‌فردی به نام «گفتگومندی» است؛ خصیصه‌ای که موجودات غیرانسانی از آن بی‌بهره‌اند و همین ویژگی، اساس تعامل، فهم و آفرینش معنا در آثار هنری و ادبی را شکل می‌دهد. کتاب «گفتگومندی در ادبیات و هنر» نوشته‌ی دکتر بهمن نامور مطلق و منیژه کنگرانی، به بررسی عمیق این نظریه و تأثیر آن بر تحلیل متون ادبی و هنری می‌پردازد.