کتاب دعوت به فلسفه اثر ویل دورانت، ترجمه ابوالفضل حقیری قزوینی، انتشارات علم

از گذشته تا امروز، انسان‌ها همواره درگیر زندگی روزمره خود بوده‌اند، تنها شکل انجام آن در طول زمان تغییر کرده است. در روزگار گذشته، مردم هر روز خود را با دوشیدن شیر گاو و گوسفند، کار در مزرعه و امور کشاورزی سپری می‌کردند؛ اما امروز، بیشتر زمان ما صرف کارهای اداری، ساعت‌های طولانی رانندگی، وب‌گردی و استفاده از شبکه‌های اجتماعی می‌شود. دقیقه‌ها، ساعت‌ها، روزها، ماه‌ها و حتی سال‌ها یکی پس از دیگری می‌گذرند، در حالی که بسیاری از ما متوجه گذر زمان نیستیم. گویی بی‌آن‌که از خود بپرسیم «چرا»، همان کارهایی را انجام می‌دهیم که عرف جامعه از ما انتظار دارد. با این حال، وجه مشترک انسان دیروز و امروز در این است که هر از گاهی از فعالیت‌های تکراری فاصله می‌گیرد و به این می‌اندیشد که هدف از تمام این کارها چیست. در ذهن خود می‌پرسد: در این دنیا چه می‌گذرد؟ چرا ما هستیم؟ و اساساً معنای بودن چیست؟ چنین پرسش‌هایی در هر جنبه‌ای از زندگی انسان پدیدار می‌شوند. به عنوان نمونه، در حوزه سیاست، افراد مداوم درباره آزادی، برابری، عدالت و موضوعاتی از این دست سخن می‌گویند. اما گاهی فردی پیدا می‌شود که بپرسد: «آزادی واقعاً چه معنایی دارد؟ منظور ما از برابری چیست؟» بی‌تردید طرح چنین پرسش‌هایی ذهن را دچار آشوب می‌کند و اندیشه را به چالش می‌کشد. ممکن است فرد پرسشگر بپرسد: آیا آزادی و برابری با یکدیگر در تعارض نیستند؟ اگر هرکس آزاد باشد تا هر کاری که می‌خواهد انجام دهد، آیا مفهوم برابری و عدالت زیر سؤال نمی‌رود؟ شاید همین چالش‌ها باعث شد حکومت‌ها برای حل چنین تعارض‌هایی به وجود آیند، اما از سوی دیگر، خود حکومت نیز در تضاد با مفهوم آزادی قرار دارد.