کتاب زنان فنیقی اثر اوریپید، ترجمه غلامرضا شهبازی، انتشارات بیدگل

«زنان فنیقی» یکی از تراژدی‌های برجسته اوریپید است که طرح آن از نمایشنامه «هفت‌خوان تبس» اثر اسخیلوس الهام گرفته است. عنوان اثر به گروه هم‌سرایان یونانی اشاره دارد؛ زنانی فنیقی که در مسیر دلفی گرفتار جنگ در تبس می‌شوند و ناخواسته در میان نبردی خونین به دام می‌افتند. برخلاف بسیاری از آثار دیگر اوریپید، در این تراژدی گروه هم‌سرایان نقشی محوری در پیشبرد ماجرا ندارند؛ آنان نماد مردمان بی‌گناه و بی‌طرفی هستند که سرنوشتشان در دل آشوب جنگ رقم می‌خورد. میهن‌پرستی از درون‌مایه‌های اصلی داستان به شمار می‌آید. پولینیکس بارها از عشق خود به شهر تبس سخن می‌گوید، اما با آفرینش سپاهی، همان سرزمین را تا آستانه نابودی می‌برد. در این میان، کرئون نیز ناچار می‌شود میان نجات شهر و حفظ جان پسرش یکی را برگزیند؛ انتخابی تراژیک که درون‌مایه اصلی نمایش را شکل می‌دهد. اوریپید این نمایشنامه را حدود سال ۴۰۸ پیش از میلاد، پس از شکست سنگین وطن خود، آتن، نگاشت. آغاز نمایش با روایت جوکاستا از سرگذشت ادیپ و پیامدهای شوم زندگی او همراه است؛ در این نسخه، برخلاف برخی روایت‌ها، جوکاستا دست به خودکشی نمی‌زند و باقی ماجرا از دید او بازگو می‌شود.