کتاب فضیلت‌های ناچیز اثر ناتالیا گینزبورگ، ترجمه محسن ابراهیم، انتشارات هرمس

ناتالیا گینزبورگ در این مجموعه از بهترین و شناخته‌شده‌ترین مقاله‌های کوتاه خود می‌گوید: از آن‌جا که آموزش و پرورش کودکان اهمیتی بنیادین دارد، باور دارم باید آن‌ها را نه با فضیلت‌های کوچک، بلکه با بزرگ‌ترین ارزش‌ها تربیت کرد؛ نه با سخیف بودن، بلکه با سخاوت و بی‌اعتنایی به پول؛ نه با احتیاط، بلکه با شهامت و بی‌اعتنایی به خطر؛ نه با خرد به‌تنهایی، بلکه با صداقت و عشق به حقیقت. او تأکید می‌کند که کودکان باید نه تعامل صرف، بلکه عشق به همسایه و روحیه‌ای از خودگذشته داشته باشند؛ نه آرزوی موفقیت، بلکه تمایل به «بودن» و «شناختن» را بیاموزند. چه گینزبورگ از اندوه از دست دادن دوستی بنویسد، همان‌گونه که در بخش «تصویر یک دوست» دیده می‌شود، چه از جنگ جهانی دوم سخن بگوید یا از ابروتزو، جایی که او و همسرش در دوران حکومت فاشیستی ناچار به سکونت اجباری بودند، همواره جوهره‌ای از صداقت، هوشمندی و ژرف‌اندیشی در آثارش نمایان است. او در نوشته‌های خود، زهد و شعری طنین‌دار را بازمی‌آفریند؛ همان ویژگی‌هایی که خوانندگانش آن را به عنوان سبک منحصربه‌فرد او به رسمیت می‌شناسند. گاهی نیز درباره‌ی موضوعاتی ساده و ملموس، همچون «اهمیت سکوت در جامعه‌ی امروز» یا حتی «یک جفت کفش فرسوده»، می‌نویسد اما در همان سادگی، نوری از حقیقت می‌تاباند. روزنامه‌ی نیویورک تایمز درباره‌ی گینزبورگ می‌نویسد که او «چراغی درخشان در ادبیات مدرن ایتالیا» است؛ سحر و جادوی نثر او در سادگی بی‌پیرایه‌اش نهفته است، زبانی که ناگهان با واژه‌ای روشن می‌شود و پرده از حقیقتی عمیق برمی‌دارد؛ نثری چنان مستقیم و استوار که گویی بر سنگی حک شده، اما در عین حال از ژرف‌ترین احساسات قلب انسان سخن می‌گوید.