کتاب امید بدون خوش‌بینی اثر تری ایگلتون، ترجمه معظم وطن خواه، انتشارات گستره

تری ایگلتون در اثر خود با عنوان «نمایش فضیلت و فریب، اندیشه و طنز»، مفهوم امید را از خوش‌بینی جدا می‌کند؛ همان‌گونه که در طول بیش از شش هزار سال، از یونان باستان تا امروز، مفهوم امید بارها به‌اشتباه تفسیر شده است. او در کتاب «امید بدون خوش‌بینی»، به‌ویژه در فصل نخست آن، می‌کوشد با نقد دقیق خوش‌بینی، مرز میان امید و خوش‌بینی را روشن سازد و سرنوشت این دو را از یکدیگر تفکیک کند. از دیدگاه تری ایگلتون، خوش‌بینی پیش از هر چیز نوعی باور است، نه امید. خوش‌بینی بر این اندیشه استوار است که امور به‌صورت طبیعی رو به بهبود می‌روند، نه به این دلیل که ما اراده کنیم یا آن را به نیروی امید نسبت دهیم. خوش‌بینی در حقیقت نوعی نگرش یا چشم‌انداز درونی و قائم‌به‌ذات است. اگر رد کردن آن دشوار می‌نماید، از آن روست که ماهیتی غریزی و باورگونه نسبت به جهان دارد؛ امری شبیه زودباوری یا بدبینی که بیانگر نگاهی از زاویه‌ای خاص است و به همین سبب، در برابر ابطال مقاومت می‌کند. ایگلتون تأکید می‌کند که خوش‌بینی تا آن‌جا پیش می‌رود که گاه نمی‌توان آن را به‌راحتی از یک بیماری روانی تشخیص داد. چنین خوشی و شادمانیِ سطحی، در حقیقت شکلی از انکار روان‌شناختی است. هرچند ممکن است جلوه‌ای نیرومند یا حتی جادویی داشته باشد، اما در واقع نوعی فریب اخلاقی و بهانه برای گریز از واقعیت است. از دید او، خوش‌بینی دشمن اصلی امید است؛ همان چیزی که انسان به‌شدت به آن نیاز دارد، زیرا امید تنها در مواجهه با واقعیت تلخ و اعتراف به وخامت شرایط واقعی معنا پیدا می‌کند. در مقابل، بی‌خیالی و رضایت‌مندی خوش‌بینانه، فرد را به سوی کم‌اهمیت جلوه‌دادن موانع سوق می‌دهد و در نهایت چیزی جز اعتمادبه‌نفسی کاذب و بیهوده برای او باقی نمی‌گذارد.