کتاب متن‌هایی برای هیچ اثر ساموئل بکت، ترجمه علی رضا طاهری عراقی، انتشارات نشر نی

«متن‌هایی برای هیچ» برای نخستین بار همراه با سه داستان دیگر در یک مجموعه منتشر شد. این اثر شامل سیزده متن جداگانه است که هیچ‌یک عنوانی ندارند. هر یک از این سیزده متن، گونه‌ای از صداهای ناشناخته و نامشخص را بازمی‌نمایند و در مجموع فضایی از ابهام و بی‌هویتی را شکل می‌دهند. به گفته‌ی گنتارسکی، «آنچه پس از خواندن متن‌هایی برای هیچ در ذهن خواننده باقی می‌ماند، همان هیچ است؛ آگاهی مبهمی که بکت در اوایل دهه‌ی ١٩٥٠ دوباره به کار گرفت تا داستانی سرشار از تصویر، اما نه منسجم، خلق کند.» از این‌رو، این مجموعه در مقایسه با سه داستان نخست در کتاب اصلی، نوعی گذار در نویسندگی بکت را آشکار می‌سازد؛ حرکتی از مدرنیسم به سوی پسامدرنیسم. برخلاف داستان‌های پیشین، این نوشته‌ها دیگر روایت‌های کامل نیستند، بلکه پاره‌هایی از اندیشه و تجربه‌اند. در این قطعات، راوی به‌تدریج پدیدار می‌شود و به موجودی نیمه‌کاره می‌نگرد که هرگز به کمال نمی‌رسد. این مفهوم در متن شماره‌ی چهار به‌روشنی بیان شده است؛ جایی که راوی اذعان می‌کند دیگر نیازی به ادامه‌ی داستان نیست. در اینجا نیز بکت، همچون دیگر آثارش، هر آنچه را غیرضروری است کنار می‌گذارد و تنها عناصری را حفظ می‌کند که برای رسیدن به جوهره‌ی حقیقت لازم‌اند. این ویژگی، «متن‌هایی برای هیچ» را به اثری متمایز در ادب مدرن و به نمونه‌ای شاخص از تحولات فکری و سبکی ساموئل بکت بدل می‌سازد.