کتاب ایران سرزمین ائمه اثر جیمز باست، ترجمه نوید فاضل بخششی، انتشارات به نشر

سیاحان خارجی در سفرنامه‌هایی که درباره کشورهای گوناگون نگاشته‌اند، صحنه‌های متنوعی از زندگی اجتماعی مردم را به تصویر کشیده‌اند. در این آثار می‌توان شرایط اجتماعی و فرهنگی، آداب‌ورسوم و گاه ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری افراد جامعه را مشاهده کرد. هرچند توصیفات و برداشت‌های آنان خالی از خطا نیست و گاه به‌دلیل اغراض شخصی یا سیاسی و نیز برداشت‌های نادرست، اختلاف‌ها و تناقض‌هایی در گزارش‌هایشان دیده می‌شود، با این حال مطالعه این‌گونه سفرنامه‌ها و خاطرات فواید بسیاری دارد و می‌توان از آن‌ها برای شناخت و اصلاح جنبه‌های مختلف یک جامعه بهره گرفت. پژوهشگران و محققان رشته تاریخ از جمله کسانی هستند که از این آثار بیشترین استفاده را می‌برند؛ زیرا هر تحقیق تاریخی نیازمند منابع و مدارک گوناگون است و سفرنامه‌ها به‌عنوان یکی از منابع دست اول، ابعاد متفاوتی از زندگی اجتماعی و فرهنگی یک جامعه را در خود جای می‌دهند. ایران به‌سبب موقعیت ممتاز جغرافیایی، سیاسی و اقتصادی خود، به‌ویژه در دوران قاجار، همواره مورد توجه و رقابت قدرت‌های خارجی بوده است. در این دوره افراد متعددی از میان مأموران سیاسی، جهانگردان و مبلغ‌های مذهبی با اهداف و انگیزه‌های مختلف به ایران سفر کردند. از همین رو دوره قاجار را می‌توان از نظر شمار سفرنامه‌ها و گزارش‌های مستشرقان، یکی از دوره‌های درخشان تاریخ ایران دانست. افزایش حضور سیاحان خارجی در سده نوزدهم میلادی، گسترش صنعت چاپ و نیز پیوستگی دوره قاجار با زمان معاصر، از مهم‌ترین عواملی بود که از یک‌سو موجب فزونی سفرنامه‌های مربوط به ایران شد و از سوی دیگر، زمینه ماندگاری این آثار و دسترسی محققان امروزی به آن‌ها را فراهم آورد. کتاب حاضر نیز در همین دسته آثار جای می‌گیرد و سفرنامه یکی از سیاحان خارجی است. در سال ۱۸۳۲ میلادی، هیئتی از میسیونرها در کشور آمریکا برای بررسی شرایط تبلیغ مسیحیت در سوریه، آسیای صغیر، ارمنستان و ایران تشکیل شد. بر اساس تصمیم این هیئت، مبلغانی برای ترویج دین مسیح به ایران و میان آسوری‌های ارومیه فرستاده شدند. این گروه از میسیونرها به نام «میسیون اعزامی نزد نستوری‌ها» شهرت یافتند.