کتاب جبار اثر استیون گرین بلت، ترجمه آبتین گلکار، انتشارات همان

کتاب «جبّار؛ شکسپیر و سیاست» با نگاهی ژرف به نمایشنامه‌هایی چون «ریچارد سوم»، «مکبث»، «شاه لیر» و «کوریولانوس»، می‌کوشد ابعاد گوناگون خودکامگی، جبّاریت و نظام‌های توتالیتر کلاسیک را تبیین و تفسیر کند. اگر «اتین دولابوئیسی» فرانسوی اندکی پیش از «ویلیام شکسپیر» در رساله‌ی مشهور خود، «گفتار در بندگیِ خودخواسته»، برای نخستین‌بار چرایی تسلیم مردمان در برابر جبّاران را تحلیل و تشریح کرده است، شکسپیر در آثار نمایشی‌اش همین پرسش را با دقت و عمقی بسیار بیشتر کاویده است. او می‌پرسد چگونه ممکن است انسان‌ها زیستن در دایره‌ی دروغ را بر زندگی در سپهر حقیقت ترجیح دهند؛ آن هم در چنگال رهبران خودکامه‌ای که سرشار از رذیلت‌اند و جز خواری و اطاعت بی‌چون‌وچرای مردم نمی‌خواهند؟ «استیون گرین‌بلت» در کتاب «جبّار؛ شکسپیر و سیاست» در مقام منتقدی ژرف‌نگر و تحلیل‌گر، با موشکافی و حساسیتی فلسفی، متن نمایشنامه‌های شکسپیر را بررسی می‌کند و به نشانه‌های دقیق و روشنی از چگونگی برآمدن جبّاران، نقش درباریان و اطرافیان، و جایگاه مردم در این میان دست می‌یابد. نویسنده در ادامه، از چارچوب حکومت‌های توتالیتر کلاسیک فراتر می‌رود و نگاه خود را به جهان امروز می‌اندازد؛ جایی که دوباره همان پرسش بنیادین سر بر می‌آورد: چرا مردم در جوامع مدرن و حتی در دموکراسی‌های پیشرفته، باز هم به بندگی جبّاران تن می‌دهند؟ چگونه مردمان هوشمند سده‌ی بیست‌ویکم در زیر یوغ فریب و دروغ رهبرانی قرار می‌گیرند که به نام نجات جامعه، حقیقت را قربانی می‌کنند؟ پاسخ به این پرسش‌ها، راز اصلی نهفته در کتاب «جبّار؛ شکسپیر و سیاست» است؛ کتابی که با بهره‌گیری از بینش ادبی و تأمل فلسفی، ما را به درکی تازه از رابطه‌ی قدرت، حقیقت و آزادی رهنمون می‌سازد.