کتاب جیغ خاموش اثر الیزابت وایز، ترجمه حمید احمدی لاری، انتشارات ساقی

آلفرد هیچکاک از پیشگامان برجسته در تجربه‌گری با تکنیک‌های گوناگون صدا در سینماست. او در فیلم «حق‌السکوت» از صدایی اکسپرسیونیستی بهره گرفت، در فیلم «جنایت» تک‌گفتار درونی را به‌کار برد، در «مامور مخفی» از صدای نامحسوس استفاده کرد و در فیلم «پرندگان» به ایجاد صداهای مصنوعی با تکنولوژی رایانه پرداخت. بااین‌حال، شاید جالب‌ترین جنبه در آثار او، به‌کارگیری صدا به‌صورت نرم، نامحسوس و درهم‌تنیده در بافت کلی فیلم است؛ ویژگی‌ای که هرچند از عناصر مهم و مشخصه‌های شنیداری سبک هیچکاک به‌شمار می‌رود، اما کمتر مورد توجه منتقدان قرار گرفته است. کتاب «جیغ خاموش» بر این پیش‌فرض استوار است که سبک شنیداری هیچکاک رابطه‌ای ناگسستنی و عمیق با سلیقه‌ی بصری و درون‌مایه‌های مضمونی او دارد. در این اثر، دستاوردهای تکنیکی صدا نه به‌عنوان اجرای مستقل یا جلوه‌ای مجزا، بلکه به‌مثابه عنصری درهم‌تنیده با معنای کلی فیلم مورد بررسی قرار گرفته‌اند. به همین سبب، بخش عمده‌ی کتاب به تحلیل درون‌مایه‌های شنیداری در آثار هیچکاک اختصاص دارد؛ آثاری که در آن‌ها می‌توان در فریادها نوری از امید و در خنده یا آواز کودکان، وحشتی پنهان و هولناک را احساس کرد.