کتاب گریزان اثر الیف شافاک، ترجمه صابر حسینی، انتشارات نیماژ

سیری‌ناپذیر، گاه تحریک‌آمیز و گاه آرام‌بخش، اما روح همیشه آزادانه می‌نویسد. انسان، که مخلوق است، وظیفه دارد ذات آسمانی خود را کشف کند. باید در راه قدم گذاشت و تا جایی که می‌توان پیش رفت. کشف، دِینی است بر گردن ما؛ کشف خویشتن، کشف عشق، کشف جهان و دیگری. برای عبور از موج‌شکن‌ها باید خطر کرد، باید از کنارشان گذشت تا به سرزمینی رسید که نمی‌شناسیم، غذایی خورد که طعمش را نمی‌دانیم و از قید اشعاری رها شد که معنایشان را درک نمی‌کنیم. ریسک کنیم و از هم بپاشیم تا دوباره خود را بسازیم. من اینجا هستم برای چشیدن ذائقه بیگانگان، برای دیدن خود از چشمان غریبه و دوباره شگفت‌زده شدن، همچون کودکی که جهان را تازه می‌بیند. حالات کودکانه، تنوع، زیبایی و حتی بی‌رحمی‌شان یادآور این است که آنان تا پایان زندگی شگفت‌زده می‌مانند و هرگز توانایی حیرت‌کردن را از دست نمی‌دهند. همین روح ماجراجویی است که آدم‌ها و حوّاها را به کشف خود وا‌می‌دارد. الیف شافاک در کتاب «گریزان» می‌کوشد نشان دهد انسان چگونه می‌تواند زندگی‌اش را به پرسش بکشد و برای رهایی از آن، راهی تازه بیابد. این کتاب، داستان سفری درونی و بیرونی است؛ سفری از آشنایی به ناشناخته، از تکرار به تجربه، و از سکون به حرکت. «گریزان» اثری است برای آن‌هایی که می‌خواهند جهان را از نو ببینند، مکان‌های تازه را بشناسند، طعم‌های جدید را بچشند، احساسات متفاوت را تجربه کنند و ناشناخته‌ها را با شجاعت کشف نمایند.