کتاب نیچه اثر مارتین هایدگر، ترجمه ایرج قانونی، انتشارات آگه

این کتاب حاصل گفت‌وگویی عمیق میان دو متفکر بزرگ قرن بیستم است؛ اثری حیاتی برای درک فلسفه و تاریخ فکری این دوران. مقاومت هایدگر در برابر بیولوژیسم خام، نژادپرستی و یهودستیزی حزب نازی تردیدبردار نیست. با این حال، ملی‌گرایی شدید، ضدلیبرالیسم سرسختانه، و بی‌میلی او به محافظه‌کاری در عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، در کنار علاقه‌اش به تصمیمات تاریخی در سطح ملی، از مارتین هایدگر چهره‌ای خاص و پیچیده ساخته است. مارتین هایدگر (۱۸۸۹–۱۹۷۶) در بادن-وورتمبرگ آلمان زاده شد. او در دانشگاه فرایبورگ تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۲ به مقام استادی دانشگاه ماربورگ رسید. پس از انتشار اثر سترگ خود، *هستی و زمان* (۱۹۲۷)، به دانشگاه فرایبورگ بازگشت تا پس از بازنشستگی ادموند هوسرل، کرسی فلسفه را عهده‌دار شود. فریدریش ویلهلم نیچه، فیلسوف، شاعر، منتقد فرهنگی، جامعه‌شناس، آهنگساز و فیلولوژیست برجسته آلمانی، از استادان برجسته‌ی زبان‌های لاتین و یونانی بود. آثار نیچه تأثیری ژرف و ماندگار بر فلسفهٔ غرب و تاریخ اندیشهٔ مدرن برجای گذاشته است. یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین مفاهیمی که نیچه در زمان حیات خود بدان پرداخته، مفهوم «ارادهٔ معطوف به قدرت» است. هایدگر در این کتاب می‌کوشد فلسفهٔ نیچه را تبیین و تحلیل کند. از دید او، جوهر اندیشهٔ نیچه را باید در کتاب *اراده به سوی قدرت* جست‌وجو کرد. پرسش بنیادین فلسفه در سراسر تاریخ متافیزیک غرب همواره این بوده است: موجود چیست؟ و نیچه در پاسخ می‌گوید: «ارادهٔ معطوف به قدرت». در ادامه، پرسش دیگری مطرح می‌شود: وجود چیست؟ و این‌بار پاسخ نیچه بازگشت جاودان همان است. این کتاب، که مجموعه‌ای از چندین مقالهٔ مهم از مارتین هایدگر را دربر دارد، به تحلیل فلسفهٔ نیچه، شرح دیدگاه‌های او و نتیجه‌گیری‌های اساسی در زمینهٔ متافیزیک و اراده به قدرت می‌پردازد.