کتاب عکاسی و فلسفه اثر اسکات والدن، ترجمه مهدی امیرخانلو، انتشارات هنوز

از قرن نوزدهم تا پیش از ظهور عکاسی دیجیتال، نظریه‌پردازان بسیاری درباره‌ی عکس و ماهیت عکاسی اندیشیده‌اند؛ اندیشه‌ای که همواره با تأکید بر وجه رئالیستی و سندیت تاریخی همراه بوده است. متفکرانی چون بنیامین، کراکوئر، بازن، فلوسر، بارت و سانتاگ عکاسی را در مقام بازتابی از واقعیت بررسی کرده‌اند؛ ابزاری که پیش از اختراع آن امکان چنین سطحی از استناد و وفاداری به واقعیت وجود نداشت. فیلم «آگراندیسمان» ساخته‌ی میکل‌آنجلو آنتونیونی نیز به‌خوبی نشان می‌دهد که مسئله‌ی اصلی نه نفی حقیقت عکاسانه، بلکه تراکم و تکثر حقیقت در دل یک تصویر است. بااین‌حال، ورود عکاسی دیجیتال همه‌چیز را دگرگون کرد؛ این‌بار مسئله نه تحقق واقعیت در قاب، بلکه امکان انکار و فقدان آن شد. اکنون پرسش اصلی این است که چگونه یک عکس از یک موقعیت مشخص، دیگر الزاماً عکسی از همان موقعیت به شمار نمی‌آید. این دگرگونی نوعی آشفتگی در درک ما از عکاسی ایجاد کرده است؛ هنری که همواره به‌عنوان ابزار ثبت واقعیت شناخته می‌شد. کتاب «عکاسی و فلسفه: مقالاتی در باب ماهیت تصویر عکاسی» در همین نقطه‌ی تاریخی اهمیت می‌یابد. این اثر که به ویرایش اسکات والدن منتشر شده است، مجموعه‌ای از مقالات مهم معاصر را در خود جای می‌دهد و به بررسی عکاسی در عصری می‌پردازد که سرشار از دوربین‌های دیجیتال و گوشی‌های هوشمند است؛ ابزارهایی که می‌توانند در یک لحظه پیوند میان تصویر و واقعیت ثبت‌شده را قطع کنند و هم‌زمان، امکان تکثیر بی‌نهایت عکس‌ها را فراهم سازند. «عکاسی و فلسفه» با نگاه به اکنون و از دل تجربه‌ی قرن بیست‌ویکم، کوششی است برای بازاندیشی رابطه‌ی پرچالش حقیقت و دروغ در عکاسی. این کتاب راهی تازه برای بازشناسی و بازتعریف عکس و جایگاه عکاسی در دوران دیجیتال ارائه می‌کند؛ دورانی که مرز میان ثبت واقعیت و ساختن آن بیش از هر زمان دیگری دگرگون شده است.