کتاب عهد عتیق اثر مجموعهٔ نویسندگان، ترجمه پیروز سیار، انتشارات هرمس

عهد عتیق یا عهد قدیم، که یهودیان آن را «تَنَخ» می‌نامند، کتاب مقدس قوم یهود است. مسیحیان نیز این مجموعه را پذیرفته و به‌عنوان بخش نخست از دو بخش کتاب مقدس خود قرار داده‌اند. نام «عهد عتیق» عنوانی است که مسیحیان برای تمایز آن از «عهد جدید» برگزیده‌اند؛ در حالی که یهودیان به این کتاب مقدس، تنخ می‌گویند. تنخ شامل «تورات» (پنج کتاب نخست)، به‌علاوهٔ کتاب‌های پیامبران و دیگر نوشته‌های مقدس است. نسخه‌های کنونی تنخ از ۳۹ کتاب تشکیل شده‌اند، با این تفاوت که ترتیب کتاب‌ها در نسخه‌های یهودی و مسیحی یکسان نیست. مسیحیان در گذشته ۷ کتاب دیگر را نیز در زمرهٔ کتاب‌های عهد عتیق قرار داده بودند، اما یهودیان آن‌ها را «اپوکریفا» می‌نامیدند و غیرقانونی یا نامعتبر می‌دانستند. مارتین لوتر، رهبر نهضت پروتستان، در الهامی بودن این کتاب‌ها تردید کرده و آن‌ها را از فهرست رسمی عهد عتیق حذف کرد؛ با این حال فرقه‌های کاتولیک و ارتدوکس همچنان آن را معتبر دانسته و در کنار متن عهد عتیق چاپ می‌کنند. از دیدگاه مسیحیان، اصطلاح عهد عتیق به پیمانی اشاره دارد که خدا با پیامبران پیش از عیسی مسیح بسته بود. در این عهد، نجات انسان از راه قانون، شریعت، وعده و وعید به‌دست می‌آمد؛ در حالی که در عهد جدید، نجات بر پایهٔ محبت و فیض حاصل می‌شود. عهد عتیق در زمانی مشخص و توسط یک نویسندهٔ واحد تدوین نشده است، بلکه مجموعه‌ای از نوشته‌هاست که در دوران‌های گوناگون و به‌دست افرادی متفاوت نگارش یافته‌اند. گفته می‌شود نخستین کتاب از این اسفار، «سفر عاموس»، و آخرین آن‌ها «سفر دانیال» است. بنابر منابع تاریخی، سفر عاموس در حدود سال ۷۵۰ پیش از میلاد و سفر دانیال در سدهٔ دوم پیش از میلاد نوشته شده است. ترجمهٔ فارسی کتاب عهد عتیق در چهار جلد منتشر شده است. جلد سوم با عنوان «کتاب‌های حکمت» شناخته می‌شود و پیروز سیار ترجمهٔ آن را بر عهده داشته است. این مجموعهٔ چهارجلدی را انتشارات نی منتشر کرده است.