کتاب علیه فاشیسم اثر آنتونیو گرامشی، ترجمه کامران برادران، انتشارات نیماژ

در روزگاری که می‌توان دید چگونه مترجمان خودفیلسوف‌پندار لیبرال ایرانی بر تریبون‌ها حاضر می‌شوند و سوسیالیسمِ زنجیرشده در دست احزاب ناسیونالیستی را با ریشه‌های واقعی سوسیالیسم یکی می‌گیرند، آنتونیو گرامشی نوری تازه بر فهم ما از کذّابان می‌افکند؛ و نشان می‌دهد که چرا در چنین لحظاتی این‌همه دروغ می‌گویند. امروز نیز سوسیالیسم در ابعادی گسترده در جریان است، اما همان‌گونه که در آلمان، ایتالیا و اسپانیا به دست فاشیست‌ها برای سرمایه‌داران حزبی و پابرجا نگه داشتن ماشین میلیتاریسم به‌کار گرفته می‌شد، اکنون نیز مشابه آن توسط دولت‌ها اعمال می‌شود؛ نه برای مردم، بلکه علیه مردم و زمین. در این فضای مملو از دود، آلودگی و دروغ‌پردازی‌های نظری، اهمیت گرامشی برجسته‌تر می‌شود. او نه صرفاً بازگشت به بنیان‌های نظری گذشته، بلکه تاییدی بر ضرورت رادیکالیسم در زمانی است که بسیاری می‌کوشند همگان را به سازش با فاشیسم وادار کنند. کتاب «علیه فاشیسم» با انتخاب به‌موقع بخشی از مقاله‌های گرامشی پیش از دوران زندان، روایت زنده‌ای از ضرورت اندیشه و هشدارهای او به ما می‌دهد. گرامشی، روشنفکر ایتالیایی، تنها یک سال پیش از قدرت گرفتن حزب فاشیست موسولینی نوشته بود که کودتای فاشیست‌ها معنایی جز وقوع جنگ ندارد؛ جنگی نه فقط در شرق، بلکه در مقیاسی وسیع‌تر. او هشدار می‌دهد که توده‌های مردم مشتاق صلح، آزادی و نان، باید برای رویارویی با هر خطر تازه، از جمله نسل‌کشی و خشونت‌های نوین فاشیسم، آماده باشند. پیش‌تر نیز اعلام کرده بود که حزب فاشیست در سراسر ایتالیا دست به سازماندهی نظامی گسترده زده است. در مقاله‌ای دیگر، به‌شکلی روشن و صریح قرارداد سازش میان سوسیالیست‌ها و فاشیست‌های پارلمان را افشا می‌کند و نشان می‌دهد که در لحظه‌ی مصالحه با فاشیسم، یا خود فاشیست می‌شوید یا محکوم به نابودی. این کتاب در نسبتش با اکنون معنای خاصی پیدا می‌کند، زیرا امروز نیز همان رویکرد و ادبیات به‌روشنی قابل مشاهده است؛ مصالحه‌جویان با سرمایه و قدرت، رهبران اتحادیه‌ها و جنبش‌های کارگری را به ابزار سرکوب فرودستان بدل می‌سازند. آنان تنها تا زمانی ارزش دارند که بتوانند اعتماد توده‌های کارگری را به دست آورند و اعتصاب‌ها را مهار کنند؛ یعنی کارگران را متقاعد کنند با رضایت به سلطه و بهره‌کشی سرمایه‌داری تن دهند تا آن‌گونه که می‌گویند، «ملت از خطر فروپاشی در امان بماند». همواره به‌نظر می‌رسد که هراس از فروپاشی و تأکید بر وحدت اجباری، رمز همیشگی فاشیسم بوده است.