کتاب من هیچ‌کاره بودم اثر حسن روحانی نژاد، انتشارات شهید کاظمی

این کتاب، روایت زندگی مردی هشتادساله است که داستان عمرش را خود نوشته است؛ مردی که هرگاه خواسته در مسیر پرشتاب زندگی لحظه‌ای بایستد و نفسی تازه کند، نگاهش به کمبودها و رنج‌های دیگران افتاده و همین احساس، نیروی ادامه راه را در وجودش زنده کرده است. او برای ساختن دنیایی بهتر، هرگز منتظر کمک هیچ دولت یا سازمانی نمانده و با دستانی خالی اما دلی سرشار از ایمان، معجزه آفریده و گام‌به‌گام پیش رفته است. این مرد توانسته است معلولان را سر و سامان دهد، صدها مدرسه بنا کند، مسجدهای بسیاری را بسازد یا بازسازی کند، نمازخانه‌ها و ورزشگاه‌ها و خانه‌هایی برای محرومان بسازد و مهم‌تر از همه، دل‌های بسیاری را آباد سازد. با وجود تمام این دستاوردها، هرگاه کسی از او سپاسگزاری کرده، نگاهش را به آسمان دوخته و با فروتنی تمام گفته است: «به خدا که من هیچ‌کاره بودم! هذا من فضل ربی...»