کتاب پدیدارشناسی هوسرل اثر دان زهاوی، ترجمه مهدی صاحبکار، انتشارات روزبهان

معمولاً بر این باورند که ادموند هوسرل (۱۸۵۹–۱۹۳۸)، که به‌عنوان بنیان‌گذار پدیدارشناسی و استاد مارتین هایدگر شناخته می‌شود، نتوانست خود را از چارچوب متافیزیک کلاسیک سوبژکتیویته رها سازد. به نظر می‌رسد او هرگز از این دیدگاه دست نکشید که جهان و «دیگری» را سوژه‌ای استعلایی و محض تشکیل می‌دهد؛ از همین رو تفکر او در بسیاری از تفسیرها، دکارتی، ایده‌آلیستی و یکنواخت باقی مانده است. بااین‌حال، ادامه انتشار دست‌نوشته‌های هوسرل و پژوهش‌های تازه در آثار او، بازنگری در چنین برداشتی را ضروری ساخته است. پدیدارشناسی هوسرل، بر اساس متون منتشرشده و نوشته‌های پس از مرگ او، اکنون نتایج تازه‌ترین تحقیقات درباره اندیشه‌های وی را دربر می‌گیرد. این مجموعه در سه بخش تنظیم شده است که تقریباً مسیر تاریخی و تحولی تفکر هوسرل را دنبال می‌کند: از تحلیل‌های آغازین او درباره منطق و غرض‌ورزی، تا بررسی‌های فلسفی در حوزه تقلیل پدیدارشناختی و ساختار آگاهی، و در نهایت، تحلیل‌های متأخر او درباره بین‌الاذهانی و جهان حیات. به‌این‌ترتیب، این اثر را می‌توان مقدمه‌ای کوتاه، جامع و روزآمد برای شناخت اندیشه‌های ژرف و تحول‌یافته ادموند هوسرل به‌شمار آورد.