کتاب طنزآوران جهان نمایش اثر داریوش مودبیان، انتشارات نشر گویا

مسیحیت پس از دستیابی به قدرت و استقرار حاکمیت سیاسی خود از قرن پنجم میلادی، یعنی آغاز قرون وسطا، بر اروپا و بخش‌هایی از آسیای غربی چیره شد و در این دوران، تمامی سنت‌های نمایشی، به‌ویژه تئاتر، را مردود و ممنوع اعلام کرد. بااین‌حال، مردم عادی در شهرها و به‌ویژه در روستاها، به مناسبت‌های مختلف و به بهانه‌های گوناگون، گونه‌هایی از نمایش‌های شاد و مردمی را ــ گاه پنهان از چشم کلیسا ــ برپا می‌کردند. پس از سه قرن سکوت، کلیسا خود وارد عرصه‌ی نمایش شد و نمایش‌های مذهبی را به اجرا گذاشت. از سده‌ی یازدهم میلادی تا پایان قرون وسطا (قرن پانزدهم)، نوعی نمایش شوخ‌طبعانه و گاه هجوآمیز، اغراق‌شده و شادی‌آور در فرانسه و سپس در ایتالیا شکل گرفت. پایه‌گذاران این آثار بازیگران دوره‌گرد بودند و نویسندگانشان همان بازیگران یا سرپرستان گروه‌های نمایشی محسوب می‌شدند. آنان هیچ‌گاه نام خود را بر متون نمی‌نوشتند و گاه تنها به ذکر محل نخستین اجرا بسنده می‌کردند؛ ازاین‌رو، نام بیشترشان تا امروز ناشناس مانده است. از سده‌ی پانزدهم میلادی به بعد، برخی ناشران به گردآوری و چاپ این آثار پرداختند. بدین‌ترتیب، گونه‌ای از ادبیات طنز نمایشی پدید آمد که در زبان فرانسه به آن «کمدی فَرس» (Farce) گفته می‌شود؛ شکلی از نمایش مردمی که سرآغاز تحول تئاتر طنز در اروپای آن دوران به‌شمار می‌رفت.