کتاب کلیات فخرالدین عراقی اثر فخرالدین عراقی، انتشارات زوار

شیخ فخرالدّین ابراهیم بن بزرگمهر، متخلص به عراقی، از عارفان نامدار و شاعران بلندآوازه ایرانی در اوایل قرن هفتم هجری است. وی در یکی از روستاهای اطراف همدان چشم به جهان گشود و پس از فراگیری دانش‌های مقدماتی و علوم مختلف، برای ادامه تحصیل راهی شهر همدان شد. عراقی پس از مدتی، در پی سیر و سلوک عرفانی، همراه گروهی از دراویش به سوی هندوستان سفر کرد و در آن‌جا به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا مولتانی درآمد. او پس از مدتی شاگردی و ارادت، با دختر شیخ ازدواج کرد که این پیوند نقش مهمی در تکامل روحی و عرفانی او داشت. پس از سپری شدن مدتی در هند، شیخ فخرالدّین عراقی رهسپار عربستان شد و از آن‌جا به قونیه رفت؛ شهری که در آن به دیدار مولانا جلال‌الدّین محمّد بلخی نائل آمد و از محفل او بهره‌ها برد. رابطه عمیق او با مولانا سبب شد تا مدتی از نزدیک با وی مصاحبت و معاشرت داشته باشد و در سلوک عرفانی‌اش به کمال بیشتری دست یابد. عراقی در سال‌های پایانی عمر به دمشق رفت و سرانجام در حدود سال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری، در سن نزدیک به هشتاد سالگی در همان‌جا درگذشت. از آثار برجای‌ماندهٔ او می‌توان به «دیوان اشعار»، «مثنوی عشاق‌نامه» و کتاب ارزشمند «لمعات» اشاره کرد؛ آثاری که هر یک جایگاهی والا در ادبیات عرفانی فارسی دارند.