کتاب این دست بی‌صدا اثر حسین صفا، انتشارات نیماژ

دفتر شعر «این دست بی‌صدا» چهارمین مجموعه از غزل‌های معاصر حسین صفا است. این مجموعه را می‌توان تکامل‌یافته‌ی غزل‌هایی دانست که او پیش‌تر در سه دفتر «منجنیق»، «وصیت و صبحانه» و «غربت» سروده و منتشر کرده بود. «این دست بی‌صدا» در واقع ادامه‌ و نقطه‌ی اوج مسیری است که حسین صفا در فضای شعر معاصر طی کرده است. در میان شاعران امروز ایران، حسین صفا یکی از برجسته‌ترین چهره‌هاست؛ شاعری که توانسته با زبان و بیانی منحصربه‌فرد، جایگاه خود را در شعر فارسی تثبیت کند. اشعاری که او می‌سراید، ماندگار و زنده‌اند و بی‌تردید نام او را برای نسل‌های آینده حفظ خواهند کرد. صفا در غزل، ترانه و شعر سپید مهارتی کم‌نظیر دارد. شعر او نه تقلیدی از دیگران است و نه قابل تکرار توسط کسی دیگر. ریشه‌های آثارش در سنت شعر فارسی است، اما توانسته با تکیه بر همین ریشه‌های کهن، زبانی نو و نزدیک به مخاطب امروز خلق کند. این پیوند میان اصالت و نوگرایی، نقطه‌قوت شعر حسین صفا به شمار می‌رود. توانایی او در تغزل و ترانه‌سرایی، ظرفیت‌های تازه‌ای را به شعر معاصر ایران افزوده است. هرچند در برخی از شعرهایش از ویژگی «سهل‌سرایی» بهره می‌گیرد، اما آثارش هیچ‌گاه سطحی یا بی‌مایه نیستند؛ بلکه همواره استوار، موزون و پرشکوه جلوه می‌کنند. سادگی بیان در شعر او نه از ضعف، بلکه از پختگی و خودآگاهی شاعر سرچشمه می‌گیرد. در مجموعه‌ی «این دست بی‌صدا»، حسین صفا بار دیگر همان فردیت و هویت انسانی را بازمی‌تاباند که در دفترهای پیشینش نیز به آن پرداخته بود. او این ویژگی را نشانه‌ای از ذات انسان معاصر می‌داند و با تأملی شاعرانه، آن را برجسته می‌سازد. این مجموعه، تصویری روشن از جهان‌بینی شاعر و جایگاه او در شعر معاصر ایران ارائه می‌دهد.