کتاب تاریخ امیدبخش نوع بشر اثر روتگر برگمن، ترجمه میرجواد سیدحسینی، انتشارات نشر کتاب پارسه

اگر عقیده‌ای وجود داشته باشد که چپ و راست، روان‌شناسان و فیلسوفان، و همچنین متفکران باستان و مدرن را متحد کرده باشد، آن باور به «بد بودن ذات انسان» است. این تصور پنهان، پایۀ بسیاری از عناوین روزنامه‌ها و قوانینی است که زندگی ما را شکل می‌دهند. ریشه‌های چنین باوری از ماکیاولی تا هابز، از فروید تا پینکر، در عمق اندیشه و فلسفۀ غربی نفوذ کرده است. به ما آموخته‌اند که انسان‌ها ذاتاً خودخواه‌اند و منافع شخصی، نیروی محرک اعمال آنان است. اما اگر این باور درست نباشد چه؟ روتگر برگمن در کتاب پرفروش و بین‌المللی خود، «آدمی»، دیدگاهی تازه نسبت به دویست‌هزار سال گذشتۀ تاریخ بشر ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که انسان نه‌تنها برای مهربانی ساخته شده، بلکه به‌صورت طبیعی گرایش بیشتری به همکاری نسبت به رقابت دارد. او استدلال می‌کند انسان‌ها بیشتر مایل به اعتماد هستند تا بی‌اعتمادی، و این خصلت، ریشه در غریزه‌ای دارد که به نخستین روزهای پیدایش هوموساپینس بازمی‌گردد. برگمن با بررسی نمونه‌هایی از زندگی واقعی، از رفتار اجتماعی خرمگس‌ها گرفته تا همبستگی انسانی پس از حمله‌های برق‌آسا، از فاش شدن نقایص پنهان در آزمایش زندان استنفورد تا داستان شگفت‌انگیز دو برادر دوقلو در دو سوی جبهه که به ماندلا در پایان دادن به آپارتاید کمک کردند، به‌روشنی نشان می‌دهد که باور به نیک‌سرشتی انسان نه خیال‌پردازانه، بلکه واقع‌بینانه است. او تأکید می‌کند که نوع نگاه ما به انسان، تأثیر مستقیمی بر سیاست، اقتصاد و ساختار اجتماعی دارد. هنگامی‌که تصور می‌کنیم انسان بدترین است، دقیقاً همان بدترین‌ها را در جامعه بازتولید می‌کنیم. اما اگر به مهربانی، اعتماد و نوع‌دوستی فطری بشر باور داشته باشیم، این ایمان می‌تواند بنیان تغییرات واقعی و پایدار در جامعه باشد. برگمن در «آدمی» با ذکاوت، شوخ‌طبعی، صراحت و روایت‌گری منحصربه‌فرد خود، این باور را به‌گونه‌ای قانع‌کننده و تأثیرگذار بازگو می‌کند.