کتاب مرگ اثر تاد می، ترجمه رضا علیزاده، انتشارات گمان

واقعیت این است که ما خواهیم مرد و مرگ می‌تواند در هر لحظه رخ دهد؛ همین آگاهی تمام زندگی ما را دربر گرفته است. انسان همواره در جست‌وجوی راه‌هایی برای اندیشیدن و کنار آمدن با مرگ بوده است. با این حال، بسیاری از این راه‌ها در اصل تلاشی برای گریختن از چنگال مرگ به شمار می‌آیند. در کتاب «مرگ»، نویسنده، تاد می، به‌دنبال رویارویی با مرگ در ذات واقعی آن است. او در این اثر احتمال را در نظر می‌گیرد که مرگ‌های فانی ما، پایان قطعی زندگی ما باشند و می‌پرسد این آگاهی چه معنایی برای حیات ما دارد. از مرگ و میر خود چه درس‌هایی می‌توانیم بیاموزیم؟ چگونه می‌توان به عنوان موجوداتی فناپذیر زندگی کرد؟ و چگونه باید با دانستن این‌که روزی خواهیم مرد، به حیات خود معنا بخشید؟ می در پاسخ به این پرسش‌ها دو دیدگاه مخالف درباره مرگ را بررسی می‌کند. دیدگاه نخست بر این باور است که مرگ شر نیست یا دست‌کم، جاودانگی بدتر از مرگ است. در مقابل، دیدگاه دوم مرگ را شرّی گریزناپذیر می‌داند که هیچ گریزی از آن نیست. تاد می نشان می‌دهد که اگر بخواهیم با مرگ زندگی کنیم، باید این دو دیدگاه را به‌طور همزمان در ذهن داشته باشیم. هم‌نشینی این دو نگرش است که موجب شکل‌گیری زیبایی و تراژدی زندگی می‌شود؛ دو عنصری که ناگسستنی با یکدیگر در هم تنیده‌اند. او با بهره‌گیری از اندیشه بسیاری از فیلسوفان و نویسندگان، چه باستانی و چه معاصر، و نیز با تکیه بر تجربه شخصی خود، دیدگاهی ژرف درباره چگونگی اندیشه و زیستن ارائه می‌دهد. مهم‌تر از همه، تأکید دارد که باید زندگی‌مان را در پرتو گریزناپذیری مرگ معنا کنیم. در پایان، نویسنده استدلال می‌کند که شرایط خاص زندگی انسانی، همان چیزی است که باید عمیقاً درک شود. این درک باید در ساعت‌ها و سال‌های باقی‌مانده از عمر هر یک از ما جریان یابد تا بتوانیم هر لحظه را چنان زندگی کنیم که گویی تنها بارِ زندگی ماست؛ لحظه‌ای که در پیوندی ظریف با آینده‌ای نامعلوم قرار دارد و شاید همین تنها پیوند واقعی ما با هستی باشد.