کتاب ژولیوس سزار اثر ویلیام شکسپیر، ترجمه سپیده مرویان، انتشارات نودا

«تراژدی قیصر» یا «تراژدی جولیوس سزار» (در نسخه نخست فولیو با عنوان «تراژدی Ivlivs Cæsar») یکی از برجسته‌ترین نمایشنامه‌های تاریخی و تراژدی‌های ویلیام شکسپیر است که نخستین‌بار در سال ۱۵۹۹ میلادی بر صحنه اجرا شد. این اثر نمایشی، روایتی پرتنش از قدرت، وفاداری، توطئه و سقوط در رم باستان است. داستان با تصویری باشکوه از بازگشت پیروزمندانه ژولیوس سزار آغاز می‌شود. مردم رم در خیابان‌ها گرد آمده‌اند تا پیروزی سزار را پس از شکست پسران رقیب نظامی‌اش، پومپی، جشن بگیرند. در میان شادی و غوغای مردم، تریبون‌ها بر آنان می‌تازند و وفاداری بی‌ثباتشان را از پومپیوس به سزار نکوهش می‌کنند. آنان تلاش می‌کنند جشن را پایان دهند، اما عوام رم در برابر توهینشان ایستادگی می‌کنند و پاسخشان را با تمسخر می‌دهند. در جشن لوپرکال، سزار با شکوهی امپراتورانه در رژه پیروزی حاضر می‌شود. در همین هنگام، فالگیری به او هشدار می‌دهد که «از ایدهای مارس بترس»، اما سزار با غرور این هشدار را نادیده می‌گیرد. در پس‌زمینه این جشن باشکوه، توطئه‌ای در حال شکل‌گیری است. کاسیوس مردی جاه‌طلب است که می‌کوشد بروتوس، دوست نزدیک و مورد اعتماد سزار، را متقاعد کند تا در نقشه قتل سزار با او همراه شود. بروتوس که میان دو نیروی متضادِ وفاداری و وظیفه می‌جنگد، از یک‌سو دوستی خود با سزار را گرامی می‌دارد و از سوی دیگر، بیم دارد که سزار با قدرت یافتن بیش از حد، خودکامگی پیش گیرد. سرانجام، او به این نتیجه می‌رسد که سقوط سزار به نفع جمهوری رم است. در همین زمان، کاسکا، یکی از نزدیکان‌شان، خبر می‌دهد که مارک آنتونی سه بار تاج سلطنت رم را به سزار پیشنهاد داده، اما سزار هر بار با بی‌میلی بیشتری آن را نپذیرفته است. با این حال، کاسکا بر این باور است که سزار با این رفتار، در پی برانگیختن مردم است تا خود از او بخواهند تاج را بپذیرد. «تراژدی جولیوس سزار» تصویری زنده از جاه‌طلبی، خیانت، وفاداری و نبرد قدرت در دل تاریخ رم ارائه می‌دهد؛ داستانی که از توطئه برای قتل سزار آغاز می‌شود، با خطابه‌ آتشین آنتونی علیه توطئه‌گران ادامه می‌یابد و در نهایت به شعله‌ور شدن جنگ داخلی می‌انجامد.