کتاب جامعه‌شناسی هنر اثر ناتالی هینیک، ترجمه عبدالحسین نیک گهر، انتشارات آگه

جامعه‌شناسی هنر دانشی میان‌رشته‌ای است که در مرز میان تاریخ فرهنگی، زیبایی‌شناسی، تاریخ هنر، انسان‌شناسی، روان‌شناسی اجتماعی، جامعه‌شناسی انتقادی و جامعه‌شناسی پیمایشی قرار دارد و با هر یک از این حوزه‌ها پیوندی تنگاتنگ دارد. این کتاب، نخستین درس‌نامه جامعه‌شناسی هنر به زبان فارسی است که درون‌مایه اصلی آن نه «هنر و جامعه» و نه «هنر در جامعه»، بلکه «هنر به‌مثابه جامعه» است. در آغاز، کتاب به مرور و تحلیل رویکردهای گوناگون درباره هنر می‌پردازد؛ از جمله رویکرد زیبایی‌شناختی، تاریخی و انتقادی، و با بررسی دستاوردهای هر یک از آن‌ها و مدل‌های تحلیلی پیشین، زمینه را برای معرفی دیدگاه‌ها و رویکردهای معاصر فراهم می‌سازد. ساختار کتاب از دو بخش اصلی شامل هشت فصل (هر بخش چهار فصل) و یک فصل نتیجه‌گیری تشکیل شده است. در بخش نخست، به تاریخ جامعه‌شناسی هنر پرداخته می‌شود و سه نسل متمایز در این رشته معرفی می‌گردد: نسل زیبایی‌شناسی جامعه‌شناختی، نسل تاریخ اجتماعی هنر و نسل جامعه‌شناسی پیمایشی. بخش دوم کتاب به جامعه‌شناسی پیمایشی اختصاص یافته است و در آن، دستاوردهای مهم این رویکرد بر اساس چهار درون‌مایه اصلی بررسی می‌شود: دریافت، میانجی‌گری، تولید و آثار. در بخش پایانی و نتیجه‌گیری، نویسنده می‌کوشد جایگاه و اهمیت جامعه‌شناسی هنر را به‌عنوان دانشی مستقل و میان‌رشته‌ای تبیین و بنیان‌های نظری آن را برای پژوهش‌های آینده ترسیم کند.