کتاب ساعت بی عقربه اثر کارسن مک کالرز، ترجمه حانیه پدرام، انتشارات بیدگل

رمان «بی‌عیب و نقص» اثری درخشان درباره روابط نژادی و مسئولیت‌پذیری انسانی است که در جنوب ایالات متحده، در دوران جنبش حقوق مدنی، روایت می‌شود. این رمان از نویسنده برجسته کتاب «قلب شکارچی تنهاست» به چاپ رسیده و به‌حق در میان آثار تحسین‌شده نشریه «ماهنامه آتلانتیک» جای گرفته است. در شهری کوچک در ایالت جورجیا، «مالون» داروسازی است که به سرطان خون مبتلا شده و تنها یک سال دیگر زنده می‌ماند؛ سالی که برای او سرشار از حسرت و پشیمانی از فرصت‌های از‌دست‌رفته گذشته است. در همین شهر، «قاضی کلن» که هنوز زیر سایه سنگین خودکشی غم‌انگیز پسرش زندگی می‌کند، در جست‌وجوی معنا در گذشته و داوری درست در اکنون است. نوه او، «جستر»، نیز پس از اقدام خودخواهانه پدرش به‌دنبال یافتن هویت خویش می‌گردد. سرنوشت این سه نفر به شکلی اجتناب‌ناپذیر با زندگی «شرمن پیو» گره می‌خورد؛ مردی سیاه‌پوست با چشمان آبی که برای کشف حقیقتی پنهان درباره والدینش به محله‌ای سفیدپوست نقل مکان می‌کند و با ورود خود، تعادل شکننده شهر کوچک را بر هم می‌زند. کارسون مک‌کالر، که از او به‌عنوان «یکی از معدود رمان‌نویسان درجه‌یک زمان ما» یاد می‌شود، در این اثر داستانی عمیق از زندگی و مرگ، عشق و نفرت، پیشرفت و ایستایی روایت می‌کند. «بی‌عیب و نقص» تصویری باشکوه از تجربه‌های مشترک انسان‌هاست؛ تجربه‌هایی که ما را به هم پیوند می‌دهد و هم‌زمان از هم می‌گسلد. در بخشی از کتاب آمده است: «مرگ همیشه صورتی ثابت دارد، اما هر انسان به شیوه خاص خود می‌میرد. برای جی. تی. مالون، آغاز مرگ چنان عادی و آرام بود که برای مدتی پایان زندگی‌اش را با شروع فصلی تازه اشتباه گرفت. زمستان چهلمین سال زندگی او در شهری جنوبی به‌طور غیرمنتظره‌ای سرد بود؛ روزهایی یخ‌زده با نوری کم‌رمق و شب‌هایی شفاف. در اواسط مارس سال ۱۹۵۳، بهار به‌ناگاه از راه رسید. در روزهایی که درختان تازه شکوفه می‌زدند و باد پیوسته می‌وزید، مالون احساس رخوت و بیماری کرد. او که داروساز بود، برای خود تب بهاره تشخیص داد و مکمل آهن و جگر برای درمان تجویز کرد. با وجود خستگی زودهنگام، همچنان به زندگی روزمره‌اش ادامه می‌داد؛ هر صبح پیاده به محل کارش می‌رفت، به داروخانه‌ای که یکی از نخستین مغازه‌های خیابان اصلی شهر بود، جایی که از بامداد باز می‌کرد و تا ساعت شش عصر بی‌وقفه کار می‌کرد.»